Nawala ... Ngunit Hindi Nawala sa Buhay

Nawala: Ngunit Hindi Nawala Sa Buhay

Ano ang ibig sabihin ng eksaktong "nawala"? Marahil ito: hindi namin alam kung paano makukuha mula sa kung saan tayo kung saan nais nating maging. Hindi pareho ang pagiging maiiwan tayo (kapag alam natin kung paano makukuha kung saan tayo gustong pumunta) o inabanduna. Ang pagiging nawala ay hindi isang simpleng problema ng kawalang-kilos o pagkabilanggo. Hindi rin ito katulad ng hindi alam kung nasaan tayo. Maaari akong mahanap ang aking sarili sa isang hindi kilalang kuwarto sa isang lungsod na walang ideya na ang bahay o opisina na ito ay, ngunit kung nakilala ko ang mga landmark sa bintana o sa kumpanya ng isang pinagkakatiwalaang gabay, hindi ako nawala; Alam ko kung paano makukuha mula sa kung saan ako papunta saan ko gustong pumunta. O kaya naman, alam ko kung saan ako pisikal ngunit nawala dahil wala akong ideya kung ano ang gusto kong gawin sa susunod na buhay o kung saan ako gustong pumunta.

Maaari rin tayong mawala sa isip, emosyonal, o espirituwal. Hindi karaniwan ang pakiramdam na nawala sa gitna ng aming mga buhay habang nakaupo sa aming sariling silid, at posible na manatiling nawala para sa mga buwan, taon, o permanente. Nawala ang mga kaluluwa.

Maaaring Mawawala tayo Nang Walang Alam Ito

Maaaring mawala pa rin tayo nang hindi nalalaman ito. Ganiyan ang pag-iisip ng mga misyonero ng Espanya sa ikalabing-pitong siglo tungkol sa mga katutubo na nakatagpo nila sa timog-sulok na sulok ng ngayon na kilala bilang Colorado. Ang mga misyonero ay nagngangalang ang ilog na tumatakbo sa bansang iyon ang River of Souls Lost in Purgatory (ang El Río de las Ánimas Perdidas en Purgatorio), ang paniniwala sa mga katutubo ay kinakailangang mawawala dahil sila ay nabubuhay nang walang mga benepisyo ng relihiyon ng mga misyonero. Sino ang ipagpalagay mo ay talagang nawala nang hindi alam ito, ang mga misyonero o ang mga katutubong tao? Tulad ng mga misyonero, posible na naghahanap ng isang uri ng paraiso na hindi mo alam na naroroon ka na. Iyon ay isang paraan upang mawala.

Ngunit ang pagiging nawala ay hindi isang masamang bagay - kung alam mo na nawala ka at alam mo kung paano makikinabang dito sa espirituwal. Karamihan sa atin ay nag-iisip na nawala ang isang bummer, lubhang hindi kanais-nais o masindak. Lahat tayo ay may mahahalagang bagay na dapat gawin, walang sapat na oras sa araw na ito, salamat, at nawala ay isang pangunahing fly sa pamahid ng tagumpay, isang wrench na unggoy sa gearbox ng progreso. Sa mundo ng Kanluran, kung saan "ang pag-usad ay ang aming pinakamahalagang produkto," hinihikayat kami mula sa aming pinakamaagang taon upang malaman kung saan tayo sa lahat ng oras at kung saan tayo pupunta. Oo, ang kadalasang kaalaman na ito ay kadalasang kanais-nais kung hindi kinakailangan, ngunit hindi alam ang pantay na pakinabang.

Napakalaking Halaga sa Pagkuha ng Ating Sarili Nawala

Kapag naliligaw, may napakalawak na halaga sa "paghahanap ng ating sarili na nawala" dahil makakakita tayo ng isang bagay kapag nawala tayo, maaari nating makita ang ating sarili. Sa katunayan, ang pinakamalalim na anyo ng libot ay nangangailangan na mawawala tayo.

Isipin ang iyong sarili nawala sa iyong karera o pag-aasawa, o sa gitna ng iyong buhay. Mayroon kang mga layunin, isang lugar na nais mong maging, ngunit hindi mo alam kung paano maabot ang lugar na iyon. Siguro hindi mo alam ang eksaktong gusto mo, mayroon kang malabo na pagnanasa para sa isang mas mahusay na lugar. Kahit na hindi ito mukhang tulad nito, ikaw ay nasa hangganan ng isang mahusay na pagkakataon. Magsimulang magtiwala sa lugar na iyon na hindi alam. Sumuko ito. Nawala ka. Magkakaroon ng kalungkutan. Ang isang itinuturing na kinalabasan ay tila hindi maiiwasan o hindi matukoy. Upang makagawa ng paglilipat mula sa pagkawala sa pagiging naroroon, aminin sa iyong sarili na ang iyong layunin ay hindi maaaring maabot. Bagaman mahirap, ang paggawa nito ay lilikha ng mga bagong posibilidad para sa katuparan.

Surrendering ganap na nawala - at ito ay kung saan ang sining ay dumating sa - matutuklasan mo na, bukod sa hindi alam kung paano makakuha ng kung saan mo nais na pumunta, hindi ka na kaya sigurado ng panghuli karapatan ng layunin . Sa pamamagitan ng pagtitiwala sa iyong hindi alam, ang iyong mga lumang pamantayan ng pag-unlad ay natutunaw at ikaw ay karapat-dapat na mapili ng mga bago, mas malalaking pamantayan, yaong hindi nagmula sa iyong isipan o lumang kuwento o ibang tao, ngunit mula sa kalaliman ng iyong kaluluwa. Ikaw ay maging matulungin sa isang lubos na bagong sistema ng patnubay.


Kunin ang Pinakabagong Mula sa InnerSelf


Pagsuko Upang Ang Potensyal ng Pagkawala

Nawala: Ngunit Hindi Nawala Sa BuhayAng sining ng pagiging nawala ay hindi isang bagay na lamang nawawala, ngunit sa halip ay nawala at enthusiastically surrendering sa walang limitasyong potensyal na ito. Sa katunayan, ginagamit ito sa iyong kalamangan. Ang paglilipat mula sa pagkawala sa pagiging natagpuan (sa isang bago, hindi nahuhulaang paraan) ay isang unti-unti at di-tuwirang isa. Ang paraan upang hikayatin ang paglilipat na ito ay ang unang tanggapin na hindi mo alam kung paano makapunta sa lugar na gusto mong maging at pagkatapos ay ganap na bubukas sa lugar na ikaw ay hanggang sa ang mga lumang layunin ay bumagsak at natuklasan mo ang higit na madamong hangarin na umuusbong. Kung gayon hindi ka na nawala, ngunit napakarami kang nakinabang mula sa pagiging gayon. Ang ganitong uri ng pagkawala at pagkatapos ay natagpuan ay isang anyo ng ego kamatayan at muling pagsilang, isang uri ng pagpasok sa libingan-sinapupunan ng bahay-uod.

Ang pagiging nawala at pagkatapos ay natagpuan sa ganitong paraan ay pinalalakas mo nang higit pa sa ngayon. Madalas nating abala ang sinusubukang makarating sa isang hinalaang hinaharap na nawala ang kasalukuyang sandali. Nawala na namin ang sarili - ang kaluluwa - na nabubuhay at humihinga lamang sa dito at ngayon.

Isaalang-alang ang halimbawa na nawala sa kakahuyan, isang bagay na maaaring isipin ng ilang tao na tinatangkilik. Lahat ng isang biglaang, ang mundo ay shrunk; narito ka, nakaupo sa tabi ng isang sapa sa isang kagubatan. Hindi mo alam kung anong paraan ang tahanan. Tumawag ka. Walang sumasagot; o, tanging ang stream, ang hangin, at ang mga uwak ang sumagot. Siguro nagagalit ka, marahil hindi mo nagawa. Naglubog ito dahil nawala ka talaga. Unti-unti, nalaman mo na ang lahat ng maaari mong i-count sa ngayon ay narito mismo, higit pa o mas mababa sa abot, at walang garantiya na magkakaroon pa ng anumang bagay. Maaari mong ginugol ang iyong buong buhay sa isang medyas na pagninilay upang makarating sa radikal na lugar na ito sa kasalukuyan-centeredness, at ngayon narito ka kagandahang-loob ng dislokasyon! Tulad ng isang barkong marupok sa isang tropikal na isla, ito ang iyong mundo. Ano ang gagawin mo dito? Nawalan ka ng halos lahat ng bagay na naisip mo ay mahalaga; ang mga lumang layunin ay hindi nauugnay, at gayon pa man, narito ka. Ano ngayon?

Ito ay tiyak na kung saan kailangan mong dumating sa huli, psycho-espiritwal, para sa layunin ng pagsisimula ng kaluluwa: dapat kang maging handa na ilabas ang iyong mga nakaraang agenda at yakapin ang pag-iibigan ng kaluluwa habang nakikita mo ito dito at ngayon.

Sa pamamagitan ng pagdating ng mas ganap sa kasalukuyan, sa pamamagitan ng pagiging nawala at pagtanggap nito, ang iyong buhay biglang naghihirap isang radikal pagpapagaan. Ang mga lumang agenda, paniniwala at pagnanasa ay nawala. Tahimik ka sa loob at nagiging madali itong marinig ang tinig ng kaluluwa.

Ito ang dahilan kung bakit ang manlalakbay ay naglalayong makakuha ng nawala

Natututo ang Wanderer mayroong apat na kinakailangang sangkap sa sining ng pagkawala. Una, dapat siya sa katotohanan ay mawawala. Pangalawa, dapat niyang malaman na nawala siya at tanggapin ito. Ikatlo, dapat siyang magkaroon ng sapat na kaligtasan ng kaalaman, kakayahan, at mga pisikal o espirituwal na kasangkapan. Ika-apat, at pinakamahalaga, dapat niyang gawin ang hindi pagkakatugma sa anumang partikular na resulta ng pagiging nawala, tulad ng natagpuan sa isang tiyak na oras, o sa lahat. Sa madaling salita, dapat niyang tanggapin ang kanyang kondisyon, mamahinga ito, at ganap na makarating kung nasaan siya.

Kung siya ay pisikal, emosyonal, maingat, o espirituwal na nawala, na malaman ang karanasan ng "nawala" sa pinaka-kilalang salita ay ang kanyang tanging tunay na paraan.

Bilang pagpasok sa ikalawang cocoon, halimbawa, mapapansin natin na ang buhay ng kabataan, isang buhay kung saan ang pag-unlad ng panlipunan at pang-ekonomya ang ating mga pangunahing layunin, ay hindi na nakapagpapalakas, ngunit wala pa tayong alternatibong akit. Nawala kami. Sa halip na baguhin lamang ang mga trabaho, mga kasosyo sa buhay, mga grupo ng panlipunan, o mga lugar ng paninirahan, dapat tanggapin namin na nawala kami at hindi makakakuha ng aming sarili sa pamamagitan ng patuloy na paglalaro ng mga lumang tuntunin. Ano ang mga kaugnay na kaligtasan ng buhay na kaalaman, kasanayan, at mga kasangkapan para sa ganitong uri ng pagkawala? Upang makaligtas sa espirituwal ang ikalawang cocoon, kailangan mong malaman ang tungkol sa ugnayan sa pagitan ng ego, kaluluwa, at espiritu. Kailangan mong malaman tungkol sa tawag sa pakikipagsapalaran, kamatayan ng ego, at pag-alala. Kailangan mo ang mga kasanayan sa pag-asa sa sariling kakayahan at pag-alis sa bahay. Kailangan mo ng mga tool sa anyo ng mga pathway sa nakatagpo ng kaluluwa. At kailangan mong linangin ang sining ng pagkawala. Kung gayon, dapat kang manirahan sa katunayan na, sa ngayon, hindi mo alam kung ano ang hinahangad ng iyong kaluluwa para sa buhay na pinagpala mo.

Ang isa pang paraan na maaaring linangin ng taong gala ang sining ng kaluluwang nawala ay ang pisikal na pagkawala sa ilang. Maaaring gumala-gala siya sa mga ligaw hanggang sa hindi siya tiyak kung paano makakuha ng "out." Pagkatapos siya ay umupo at magsanay ng presensya, tinatanggap kung ano ang, sapagkat narito at ngayon ay lahat siya ay nakuha. Malinaw na nakakatulong ito kung dati ay nakuha niya ang ilang mga kasanayan sa kaligtasan, kabilang ang mga paraan upang makahanap ng tubig at kanlungan at, kung makararating siya ng ilang araw, pagkain. Masaya rin siyang magkakaroon ng kanyang pisikal na kaligtasan ng buhay na kasangkapan kasama niya - ang kanyang pocketknife at isang paraan upang gumawa ng sunog at kanlungan, halimbawa. Iyan ang dahilan kung bakit pinag-aralan ng Wanderer ang mga sining ng living backcountry kapag nakakuha ng mga kasanayan sa pag-asa sa sarili. Pinag-aralan din niya ang sining ng orienteering, kaya alam niya sa huli ay maaaring mahanap ang kanyang paraan out sa magandang hugis. Hindi lang niya alam kung kailan iyon, at, ang katotohanan ay sasabihin, ang nawala na taong gala ay wala nang magmadali. Narito ang isang pagkakataon upang magsagawa ng pag-iisa, libot sa kalikasan, pagsubaybay ng mga palatandaan at mga palabas, pakikipag-usap sa mga hangganan ng species, at iba pang mga sining ng kaluluwa. Narito ang kanyang pagkakataon na magtiwala sa landas na nagsisimula sa kanyang mga paa, upang maging ganap sa sandaling ito lumabas. Kung magagawa niya ito habang nawawala sa mga wild, mas malamang na magagawa niya ito kapag nawala sa espirituwal, tulad ni Dante, sa gitna ng kanyang buhay.

Kapag Natagpuan ko ang Aking Sarili Nawala sa Wild My Heart Races

Nawala: Ngunit Hindi Nawala Sa BuhayKapag nahanap ko ang aking sarili nawala sa ligaw, takot ay nagsisimula sa aking singit at gumagana ang paraan hanggang sa aking tiyan at pababa sa aking mga tuhod. Ang aking puso ay karera. Nais ng aking lalamunan na sumigaw para sa tulong. Ang aking buong katawan ay nagsimulang magngangalit at ang aking ulo ay nagtutulak. Ang aking hininga ay lumalaki mababaw at mabilis. Ang puso ko ay mas mabilis at mas mabilis. Ngunit kung hindi ako panic (o pagkatapos na ako sa pamamagitan ng panicking), napansin ko ang aking katawan ay talagang kagustuhan na mawawala! Hindi ang isip, kundi ang katawan. Ang aking balat ay nagsisimula sa pagkatalo, na parang may kasiyahan. Nagising ako. Ang aking mga pandama ay lumalaki at malinaw. Ang mga tunog, mga kulay, mga texture, at mga gilid ng mga bagay ay nagiging magkakaiba at nagliliwanag. Hindi ko maaaring makatulong ngunit mapapansin ang isang kasiyahan na nagmumula sa pamamagitan ng pagiging kasalukuyan, kaya magkano sa katawan na ito. Dito. Ngayon. Ang pag-iisip ay nagpapabagal at nagiging kristal. Ano ang gagawin ko, nagtataka ako. Naririnig ko ang isang kakatwang boses na nagsasabi, "Masaya tayo sa pagiging bago tayo magmadali nang magmadali upang maging sa ibang lugar. Kung maaari nating gawing buhay dito, magagawa natin ang buhay kahit saan."

Kung sa tingin mo wala kang mga kasanayan o interes (o oras!) Upang mawala sa kagubatan at pagkatapos ay subukan upang mahanap ang iyong sarili. Ilang tao ang nagagawa, subalit kakaunti ang mga tao ay nakakakuha ng malubhang tungkol sa anumang uri ng libot. Sa kabilang banda, kilala ko ang maraming tao na hindi gaanong interesado sa pagkawala ngunit nagkaroon ng kasawian - o kapalaran - sa paggawa nito gayon pa man, at natutunan ang kagila-gilalas na mga bagay mula sa karanasan (maliban sa hindi na umalis sa bahay muli) .

Sa isang pangitain na mabilis kapag ako ay isang trainee, nagkaroon ng isang babae quester na (tulad ng maraming mga tao) ay maaaring matagumpay na nawala sa loob ng isang malaking papel bag. Nawala siya sa tuyong mga bundok sa tag-araw ng disyerto ng California. Nawala ang kanyang mga bearings sa gitna ng isang maayang asul-langit araw habang sa kanyang paraan bumalik sa kanyang kampo matapos ang isang maikling lakad. Wala siyang gear gear o mainit na damit sa kanya. Nariyan na lamang niya ang lokasyon malapit sa base camp kung saan naayos na namin siya na mag-iwan ng bato bawat araw bilang isang senyas sa amin na siya ay tama (nang hindi na kailangang matakpan ang kanyang oras ng pag-iisa). Inalis niya ang bato at pagkatapos ay naging disoriented habang sinusubukang bumalik sa kanyang pag-aayuno bilog. Pagkaraan ng hapong iyon, sinuri ko na sigurado na iniwan niya ang bato.

Kinabukasan, walang bagong bato. Ang gabay sa pakikipagsapalaran at hiked ko sa kanyang kampo. Walang sinuman doon, ngunit ang kanyang sleeping bag ay isang mas nakakatakot na pagtuklas. Ginugol namin ang susunod na ilang oras na naghahanap at sumisigaw. Walang tagumpay. Sinubukan naming subaybayan siya, subalit ang disyerto ng disyerto sa lupaing iyan ay bihirang mag-registro ng mga kahanga-hangang mga kopya. Sa wakas, nakita namin ang kanyang track sa alikabok ng isang lumang daan sa dumi. Siya ay umalis mula sa base camp at sa kanyang kampo. Walang nagsasabi kung gaano kalayo siya nawala. Dagdag pa naming pinaghihinalaan na nagugol na siya ng isang gabi, nag-iisa nang walang init o kanlungan. Kami ay malapit nang makipag-ugnay sa county sa paghahanap at rescue squad kapag nakita namin, sa pamamagitan ng binocular, halos isang kalahating milya sa kalsada, isang puting bra na nakabitin mula sa isang lone juniper. Tumakbo kami sa kalsada. Natagpuan namin siya sa ilalim ng puno, sa labas ng araw ng tanghali, medyo komportable at tinatangkilik ang kanyang araw, tiwala na lalabas kami sa lalong madaling panahon. Sa kabila ng kanyang kakulangan ng karanasan sa ilang, nagawa niyang gumawa ng mainit na sapat na kama mula sa mga sanga ng junipero. Siya ay mas maraming nakasentro at kalmado kaysa sa amin. Hindi siya ay talagang nawala, pagkatapos ng lahat, sinabi niya sa amin; Alam niya kung saan siya naroroon - dito, sa ilalim ng juniper na ito.

Ano ang Matututuhan Mula sa Pagkawala

Ang nawala na mangangalakal ay marami nang natutunan mula sa kanyang karanasan. Natutuhan niyang maaliw niya ang sarili sa mahihirap na kalagayan. Natutunan niya na maaari siyang makatagal sa isang gabi na nag-iisa sa (mainit-init) na mga ligaw na walang kagamitan. Natutunan niya kung paano tipunin ang kanyang kapamilya at dumating sa buong presensya ng sandali.

Ang pagsasanay sa sining ng pagiging nawala ay hindi nangangailangan ng panlabas na kagubatan. Maaari mong, halimbawa, gumastos ng isang napahabang yugto ng panahon sa isang sosyal o etnikong grupo na may kakaibang (sa iyo) mga kaugalian o estilo, sa isang hindi pamilyar na lungsod o banyagang bansa, na may hindi pangkaraniwang kasanayan sa relihiyon o komunidad, o walang pamilyar na relihiyon o espirituwal na kasanayan kung ikaw ay gumagamit ng isang regular na para sa maraming mga taon - o sa mga taong mas bata o mas matanda kaysa sa iyo. O kaya'y maghintay ka nang isang araw na ang iyong buhay ay hindi na makatuwiran, o kapag ang isang tao o isang bagay o isang papel na iyong pinagtibay ay biglang nawala. Tandaan na ilapat ang lahat ng apat na bahagi ng pagiging nawala sa iba pang mga hindi alam na ito.

Reprinted na may pahintulot ng publisher,
New World Library. www.newworldlibrary.com
o 800 972-6657-ext. 52. © 2003. Lahat ng Mga Karapatan.

Artikulo Source

Soulcraft: Pagtawid sa mga misteryo ng Kalikasan at Psyche
ni Bill Plotkin, Ph.D.

Soulcraft sa pamamagitan ng Bill Plotkin, Ph.D.Isang modernong handbook para sa paglalakbay, Soulcraft ay hindi isang imitasyon ng mga katutubong paraan, ngunit isang kontemporaryong diskarte na batay sa likas na katangian na ipinanganak mula sa karanasan sa disyerto, mga tradisyon ng kultura ng Kanluranin, at pamana ng cross-culture ng lahat ng sangkatauhan. Napuno ng mga kwento, tula, at gabay, Soulcraft ipinakikilala ang higit sa mga kasanayan sa 40 na nagpapadali sa paglulunsad sa kaluluwa, kabilang ang panaginip, pagpuno ng pangitain sa kagubatan, pinag-uusapan ang mga hangganan ng species, konseho, seremonya ng sarili, gawa ng anino na nakabatay sa likas na katangian, at ang sining ng pag-iibigan, nawala, at pagkukuwento.
Impormasyon / Pag-order ng librong ito. Magagamit din bilang isang edisyon ng papagsiklabin, Audiobook, at Audio CD.

Tungkol sa Author

Bill Plotkin, Ph.D. Si Bill Plotkin, PhD, ay isang psychotherapist, psychologist sa pananaliksik, musikero ng rock, runner ng ilog, propesor ng sikolohiya, at mountain-bike racer. Bilang psychologist sa pananaliksik, nag-aral siya ng mga panaginip at di-pangkaraniwang estado ng kamalayan na nakamit sa pamamagitan ng pagmumuni-muni, biofeedback, at hipnosis. Ang tagapagtatag at pangulo ng Animas Valley Institute, pinatnubayan niya ang libu-libong tao sa pamamagitan ng mga pambungad na passage sa likas na katangian mula noong 1980. Sa kasalukuyan ay isang ecotherapist, lalim psychologist, at gabay sa ilang, siya ay humantong sa isang iba't ibang mga karanasan, nakabatay sa kalikasan programa ng indibidwal. Bisitahin ang Bill Plotkin online sa https://animas.org.

Mga Aklat ng May-akda na ito

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

sundin ang InnerSelf sa

facebook-icontwitter-iconrss-icon

Kumuha ng Pinakabagong Sa pamamagitan ng Email

{Emailcloak = off}