Kung Paano Manatiling Maasahin sa Iyo Kapag Nagiging Nararamdaman Nito ang Kapaligiran Naglalaglag

Kung Paano Manatiling Maasahin sa Iyo Kapag Nagiging Nararamdaman Nito ang Kapaligiran NaglalaglagAng pagbibigay ng optimism sa harap ng kapaligiran na katotohanan ay makatutulong sa mga tao na manatiling nakakaalam at umaasa sa isang positibong resulta. Larawan: A. Sergeev

Gustung-gusto ng mga tao ang pag-asa. Ito ay isang walang-brainer - optimismo ay gumagawa sa amin pakiramdam mabuti at kulang pa. Ang akit na ito ay may malalim na ugat ng neurolohikal na nakakaapekto sa ating kapwa mga function ng utak at kung paano namin ipoproseso ang bagong impormasyon.

Para sa kadahilanang ito, ang optimismo ay makapangyarihan. Mga mapagpipilian na indibidwal o grupo Gumawa ng mas mahusay sa sports, Ay mas mahusay na negosyador sa negosyo, at mabawi ang mas mabilis mula sa sakit. Ang pakiramdam na may pag-asa ay maaaring maging isang self-fulfilling prophecy.

Ngunit para sa mga siyentipiko na nagsisikap na makipag-usap sa madilim at mahirap na mga mensahe tungkol sa pag-iingat, mga panganib ng pagkalipol o pagbabago ng klima, ang pesimismo ay maaari ring maging isang kapaki-pakinabang na tool (at isang lohikal na kinalabasan). Ang mga headline ng shock ay nakuha pansin - at maaaring mas tumpak na sumasalamin sa katotohanan. Ngunit napakarami ang humahantong sa pagkahapo at paghihiwalay.

Inilathala ngayon sa BioScience, ang aming pananaliksik ay binabalangkas ang mga hakbang upang kapaki-pakinabang na pagsamahin ang pag-asa sa pesimismo kapag pinag-uusapan ang pag-iingat sa kapaligiran. Nakuha namin ang isang malalim na dive sa panitikan mula sa sikolohiya, negosyo, pulitika at mga diskarte sa komunikasyon, upang maunawaan kung paano positibo at negatibong pag-iisip sa impluwensiya ng pagganap ng tao.

Alamin ang iyong target na madla

Upang gawing stick ang iyong mensahe sa kalikasan, kailangan muna mong malaman kung sino ang iyong target audience. Ano ang kanilang pang-araw-araw na takot at pag-aalala sa hinaharap? Nagmamalasakit ba sila tungkol sa kalikasan para sa kapakanan ng kalikasan, o kapag ito ay nakakaapekto sa kanilang sarili? Paano nila nakikita ang mga siyentipiko? Ang pag-alam sa kanilang pangunahing mga halaga ay nakakatulong na maiangkop ang iyong mensahe.

Sabihin nating gusto nating ibalik ang isang endangered forest, na ang pagkakaroon ay higit na nakalimutan. Ang mga benepisyo ng pagpapanumbalik ng isang nakalimutan na tirahan ay marami: ang mga benepisyo sa kalusugan ng isip ng paglalakad sa mga matalino, lumang mga puno, ang abala na gawain ng mga nilalang sa kagubatan na nagbubugbog sa lupa, nagdaragdag ng produksyon ng kagubatan at paglilinis ng mga ilog na dumadaloy, at ang masaganang prutas na bumagsak mula sa palyo. Hindi sa banggitin ang kagandahan at paghanga ng kalikasan, na nagbibigay inspirasyon at nagpapaliwanag.

Malinaw, ang mga benepisyo ng pag-iingat ng kagubatan ay maaaring naka-frame sa maraming paraan para sa maraming mga madla, kung ang kanilang mga pangunahing alalahanin ay kapaligiran, panlipunan, pang-ekonomiya o personal. Ang pag-alam sa mga halaga at takot sa iyong target na madla ay nakakatulong na tukuyin kung anong impormasyon ang tatanggapin.

Buuin ang kamalayan ng pagbabanta

Ang shock ay nakakakuha pansin, kaya malinaw na nagpapaliwanag ng isang katakut-takot na isyu sa kapaligiran ay isang mahusay na diskarte para sa pagbuo ng unang kamalayan. Ang isang impeding o kamakailang pagkawala (halimbawa, ang River Franklin sa Tasmania, o isda sa loob ng Murray Darling Basin) ay may mas malawak na pagtingin sa pag-aari kaysa sa positibong balita, lalo na kapag naka-frame upang tugunan ang mga pangunahing alalahanin ng madla. Ito ay kung saan kailangan ang pesimismo - at sa katunayan ay maaaring maging realismo lamang.

Sa aming mga endangered forest, ang mahalagang kahoy ay naka-log sa malapit na pagkalipol. Nang walang lilim ng puno ang lupa ay naging nakakalason at matigas sa ilalim ng pagluluto ng araw, na nagreresulta sa lupa na hindi ligtas para sa paggamit ng tao. Ang kamalayan ng huling mga natitirang patches ay nangangahulugan na ang ilang mga tao ay maaaring makaranas ng kanilang mga kababalaghan at sa lalong madaling panahon ay mawawala sila mula sa karaniwang memorya.

Kung Paano Manatiling Maasahin sa Iyo Kapag Nagiging Nararamdaman Nito ang Kapaligiran NaglalaglagAng pagkakaroon ng kagubatan ay mahalaga para sa mga hiker. Shutterstock

Ito ay kung saan ang unang hakbang, pag-unawa sa mga halaga ng iyong mga mambabasa, ay tumutulong. Para sa mga mahilig sa paglalakad sa pag-access sa mga kagubatan ay maaaring pinaka-mahalaga. Para sa mga nakatutok sa halaga ng pamumuhay, maaari mong i-highlight na walang pag-filter ng kagubatan at paglilinis ng inuming tubig na kakailanganin nilang bayaran para sa mga halaman sa paggamot ng tubig.

Kung ang mga puno ay mawawala kaya isang sustainable logging industry, na nagbabawas ng trabaho. (Ito ay nagsasalita din sa intergenerational equity, kung saan ang mga naunang henerasyon ay nakinabang sa kapinsalaan ng mga susunod na henerasyon.)

Bumuo ng pag-asa sa kwento ng tagumpay

Habang ang mga negatibong balita grabs pansin, sa kawalan ng pag-asa maaari itong mabilis na humantong sa kawalan ng pag-asa at paghihiwalay. Sa pamamagitan ng pagpapasok ng pag-asa sa harap ng mga krisis sa kapaligiran, ang mga tao ay maaaring manatiling may kamalayan at umaasa sa isang positibong resulta.

Sa katunayan, ang pag-asa ng isang positibong resulta ay isang key motivator para sa mga tao na gumawa sa isang dahilan. Ngunit kung saan matatagpuan ang pag-asa sa positibo kapag tila nawala ang lahat?

Ang optimismo ay maaaring itayo sa likod ng Mga kuwento ng tagumpay sa kapaligiran. Sa aming halimbawa, ang mga endangered tree ay nagbubunga ng mas maraming buto kaysa kailangan upang palitan ang mga lumang puno. Gamit ang mga binhing ito, isang lokal na komunidad ang pinalamig na nakakalason na lupain kung saan nakatayo ang isang lumang kagubatan, na gumagawa ng mga maagang palatandaan ng isang malusog na naibalik na ekosistema. Ang ganitong kuwento ng tagumpay ay nagbibigay ng pag-asa para sa iba pang mga komunidad upang makita ang tagumpay sa kanilang sariling likod-bahay.

Magbigay ng isang path pasulong

Walang pag-asa o takot na nag-iisa ang magbabago ng pag-uugali ng mga tao. Upang payagan ang pagbabago, dapat na naniniwala ang mga tao na ang kanilang mga aksyon ay maaaring gumawa ng pagkakaiba. Samakatuwid, ang aming susunod na hakbang ay upang mahawahan ang pag-asa sa mabuting ibubunga sa espiritu, sa pamamagitan ng pagbibigay sa madla ng isang landas upang makisali sa isyu.

Ang unang tagumpay ng naibalik na kagubatan ay nagbigay ng pag-asa sa iba pang pagsisikap. Ngunit walang pampublikong presyon, ang mga lokal na pamahalaan ay maaaring makakita ng pamumuhunan sa pagpapanumbalik bilang hindi kinakailangan (lalo na kapag ang mga pasilidad ng paggamot ng tubig ng bayan ay nangangailangan ng pag-update pa rin).

Gayunpaman kapag ang mga konseho ay kumbinsido at ang mga komunidad ay nakikibahagi maaari naming maghasik ang mga binhi ng pagbawi at lumikha ng pangangasiwa ng komunidad na kailangan para sa pangmatagalang pangangalaga.

Lumikha ng espiritu ng komunidad

Ang aming huling hakbang ay upang bumuo ng isang pakiramdam ng komunidad. Ang paniniwala sa kolektibong kakayahan ng isang pinag-isang grupo ay nagbibigay sa atin ng pagganyak at pangako. Ang pag-aari sa isang grupo ay maaaring magbigay ng kapangyarihan sa indibidwal, pagtulong sa kanila na harapin ang isang isyu na hindi nila haharapin nang nag-iisa.

Kung Paano Manatiling Maasahin sa Iyo Kapag Nagiging Nararamdaman Nito ang Kapaligiran NaglalaglagAng positibong espirituwal na komunidad ay mahirap harapin. Mike Lemmon / flickr, CC BY-NC-SA

Ang paghikayat sa target na madla upang bumuo ng mga grupo ng komunidad ay maaaring makakita ng patak ng pagtaas ng pampublikong presyon sa isang baha. Ang mga lokal na tagapangasiwa ay maaaring makaligtaan sa mga pangangailangan ng isa o dalawang indibidwal na mapagmahal sa kagubatan, ngunit mahirap na huwag pansinin ang isang pangkat ng mga botante na naghahanap ng pagkilos.

Matagal nang kinikilala ang lakas ng positibong pag-iisip. Ngunit ang pag-asa sa kapaligiran ay walang panlunas sa lahat. Kailangan itong maging balanse sa katotohanang ng pesimismo sa kapaligiran. Ang parehong may kanilang mga motivating virtues at paghahanap ng isang balanse sa pagitan ng mga ito umaakit ng pansin at inspires aksyon sa ibabaw ng pang-matagalang.

Ang aming halimbawa sa kagubatan ay nagmula sa aming karanasan sa pagpapanumbalik ng Australia nawala ang mga reef ng talaba. South Australia's 20 hectare oyster reef restoration ay pinagana ng lokal na sigasig ng isang rural na komunidad, na kung saan ay empowered sa pamamagitan ng kadalubhasaan ng isang NGO at solusyon-naghahanap ng sa loob ng ilang mga kagawaran ng pamahalaan; ang lahat ay nakatuon sa pamamagitan ng kredibilidad ng pananaliksik sa unibersidad.Ang pag-uusap

Tungkol sa Ang May-akda

Dominic McAfee, Postdoctoral researcher, marine ecology, University of Adelaide; Sean Connell, Propesor, Ekolohiya, University of Adelaide, at Zoe Doubleday, Fellow ng Pananaliksik, University of South Australia

Ang artikulong ito ay muling nai-publish mula sa Ang pag-uusap sa ilalim ng lisensya ng Creative Commons. Basahin ang ang orihinal na artikulo.

Mga Kaugnay na Libro:

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = optimistic attitude; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

sundin ang InnerSelf sa

facebook-icontwitter-iconrss-icon

Kumuha ng Pinakabagong Sa pamamagitan ng Email

{Emailcloak = off}