Paano Upang Experierence Fearlessness

Paano Upang Experierence Fearlessness

Upang makaranas ng walang takot, kailangang makaranas ng takot. Ang diwa ng kahinaan ay hindi tinatanggap ang katotohanan ng takot. Ang takot ay maaaring tumagal ng maraming anyo. Lohikal, alam natin na hindi tayo mabubuhay magpakailanman. Alam natin na tayo ay mamamatay, kaya natatakot tayo. Kami ay petrified ng aming kamatayan.

Sa isa pang antas, natatakot tayo na hindi natin mahawakan ang mga hinihingi ng mundo. Ang takot na ito ay nagpapahayag ng sarili bilang isang pakiramdam ng kakulangan. Nararamdaman namin na ang aming sariling mga buhay ay napakalaki, at confronting ang natitirang bahagi ng mundo ay mas napakalaki.

Pagkatapos ay may biglang pagkatakot, o panic, na nangyayari kapag ang mga bagong sitwasyon ay nangyari nang bigla sa ating buhay. Kapag sa tingin namin na hindi namin maaaring hawakan ang mga ito, tumalon kami o kirot. Minsan ang takot ay nagpapakita sa anyo ng pagkabalisa: mga doodle sa isang tala pad, paglalaro sa aming mga daliri, o fidgeting sa aming mga upuan. Nararamdaman namin na kailangan naming panatilihing gumagalaw sa lahat ng oras, tulad ng isang engine na tumatakbo sa isang motor kotse. Ang mga piston ay pataas at pababa, pataas at pababa. Hangga't patuloy na lumilipat ang mga piston, nakadarama kami ng ligtas. Kung hindi, natatakot tayo na baka mamatay tayo sa lugar.

May mga hindi mabilang na estratehiya na ginagamit namin upang alisin ang aming mga isip ng takot. Ang ilang mga tao na kumuha ng tranquilizers. Ang ilang mga tao ay gumagawa ng yoga. Ang ilang mga tao ay nanonood ng telebisyon, o nagbasa ng isang magasin, o pumunta sa isang bar upang magkaroon ng serbesa. Mula sa pananaw ng paninibugho, dapat na iwasan ang pag-inom, sapagkat kapag nabagbag, nagsisimula kaming maramdaman ang pagkabalisa. Nakakakuha kami ng mas malapit sa aming takot. Dapat i-promote ang libangan at dapat na iwasan ang anumang pag-iisip ng kamatayan. Kaya't ang kahinaan ng loob ay nagsisikap na mabuhay ang ating buhay na waring hindi kilala ang kamatayan.

Nagkaroon ng mga panahon sa kasaysayan kung saan maraming mga tao ang naghanap ng isang potion ng mahabang buhay. Kung may ganoong bagay, karamihan sa mga tao ay masusumpungan ito. Kung kailangan nilang manirahan sa daigdig na ito sa loob ng isang libong taon na walang kamatayan, katagal bago sila nakuha sa kanilang ika-sampung kaarawan, posibleng magpakamatay sila. Kahit na maaari mong mabuhay magpakailanman, hindi mo maiiwasan ang katotohanan ng kamatayan at paghihirap sa paligid mo.

Kinikilala ang Takot

Dapat natatakot ang takot. Dapat nating mapagtanto ang ating takot at iwagayway ang ating sarili nang may takot. Dapat nating tingnan kung paano tayo lumilipat, kung paano natin pinag-uusapan, kung paano tayo nagsasagawa ng ating sarili, kung paano natin hinahaplos ang ating mga kuko, kung minsan ay kung minsan ay inilalagay natin ang ating mga kamay sa ating bulsa nang walang kabuluhan. Pagkatapos ay makikita namin ang isang bagay tungkol sa kung paano ang takot ay ipinahayag sa anyo ng pagkawalang-sigla. Dapat nating harapin ang katotohanang ang takot ay nakatago sa ating buhay, laging, sa lahat ng ginagawa natin.

Sa kabilang banda, ang pagkilala sa takot ay hindi isang dahilan para sa depresyon o kawalang pag-asa. Dahil nagtataglay tayo ng tulad na takot, maaari din tayong maging karapat-dapat na makaranas ng walang takot. Ang tunay na kawalang katakutan ay hindi ang pagbawas ng takot, kundi ang labis na takot. Sa kasamaang palad, sa wikang Ingles, wala kaming isang salita na nangangahulugang iyon. Ang kawalang-takot ay ang pinakamalapit na termino, ngunit sa pamamagitan ng walang takot ay hindi natin ibig sabihin na "mas mababa ang takot", kundi "labis na takot".


Kunin ang Pinakabagong Mula sa InnerSelf


Ang pagsisimula ng takot ay nagsisimula kapag sinuri natin ang ating takot: ang ating pagkabalisa, nerbiyos, pag-aalala, at kawalan ng katuwaan. Kung titingnan natin ang ating takot, kung titingnan natin sa ilalim ng pang-ibabaw nito, ang unang bagay na nakita natin ay kalungkutan, sa ilalim ng nerbiyos. Nerbiyos ay cranking up, vibrating, sa lahat ng oras. Kapag nag-aalala kami, kapag nag-relaks kami sa aming takot, natagpuan namin ang kalungkutan, na kalmado at magiliw. Ang kalungkutan ay pumipigil sa iyo sa iyong puso, at ang iyong katawan ay naglalabas ng luha. Bago ka mag-iiyak, may pakiramdam sa iyong dibdib at pagkatapos, pagkatapos nito, gumawa ka ng mga luha sa iyong mga mata. Magkakaroon ka ng ulan o isang talon sa iyong mga mata at sa tingin mo ay malungkot at malungkot, at marahil ay romantiko sa parehong oras. Iyan ang unang dulo ng kawalang-takot, at ang unang tanda ng tunay na mandirigma.

Maaaring isipin mo na, kapag nakakaranas ka ng walang takot, maririnig mo ang pagbubukas sa Fifth Symphony ng Beethoven o makakita ng isang mahusay na pagsabog sa kalangitan, ngunit hindi ito nangyayari. Sa tradisyon ng Shambhala, ang pagtuklas ng kawalang-takot ay nagmumula sa pagtatrabaho sa kalaliman ng puso ng tao.

Ang pagsilang ng mandirigma ay tulad ng unang paglago ng sungay ng isang reindeer. Sa una, ang mga sungay ay sobrang malambot at halos rubbery, at mayroon silang maliit na buhok na lumalaki sa kanila. Ang mga ito ay hindi pa horns, bilang tulad: ang mga ito ay lamang sloppy growths na may dugo sa loob. Pagkatapos, bilang mga edad ng reindeer, lumalaki ang mga sungay, lumilikha ng apat na puntos o sampung puntos o kahit apatnapung puntos. Ang kawalang-takot, sa simula, ay katulad ng mga sungay ng rubbery. Mukhang mga sungay ang mga ito, ngunit hindi ka maaaring makipag-away sa kanila. Kapag ang isang reindeer ay unang lumalaki sa mga sungay nito, hindi nito alam kung ano ang dapat gamitin sa kanila. Ito ay dapat pakiramdam napaka awkward na magkaroon ng mga malambot, bukul-bukol growths sa iyong ulo. Ngunit pagkatapos ay ang reindeer ay nagsisimula upang mapagtanto na ito ay dapat magkaroon ng sungay: na mga sungay ay isang natural na bahagi ng pagiging isang reindeer.

Sa katulad na paraan, kapag ang isang tao ay unang nagsisilang sa malambot na puso ng pagkasira ng digmaan, siya ay maaaring makaramdam ng labis na mahirap o di-tiyak kung paano makakaugnay sa ganitong uri ng kawalang-takot. Ngunit pagkatapos, habang naranasan mo ang lungkot na ito at higit pa, napagtanto mo na ang mga tao ay dapat maging malambot at bukas. Kaya hindi mo na kailangang mahiya o mapahiya ang pagiging magiliw. Sa katunayan, ang iyong pagkahapo ay nagsisimula na maging madamdamin. Gusto mong palawakin ang iyong sarili sa iba at makipag-usap sa kanila.

Kapag ang kalamidad ay nagbabago sa direksyon na iyon, maaari mong tunay na pahalagahan ang mundo sa paligid mo. Ang mga pananaw ng pakiramdam ay nagiging lubhang kagiliw-giliw na mga bagay. Ikaw ay malambot at bukas na hindi ka maaaring makatulong sa pagbubukas ng iyong sarili sa kung ano ang nagaganap sa paligid mo. Kapag nakikita mo ang pula o berde o dilaw o itim, tumugon ka sa kanila mula sa ilalim ng iyong puso. Kapag nakikita mo ang ibang tao na umiiyak o tumatawa o natatakot, tumugon ka rin sa kanila. Sa puntong iyon, ang iyong panimulang antas ng kawalang-takot ay lumalaki pa sa pagkasira ng digmaan.

Kapag nagsimula kang maging komportable sa pagiging isang magiliw at disenteng tao, ang iyong mga sungay ng reindeer ay hindi na magkakaroon ng maliit na buhok na lumalaki sa kanila - sila ay nagiging tunay na mga sungay. Ang mga sitwasyon ay naging napaka-real, medyo totoong, at sa kabilang banda, medyo karaniwan. Ang takot ay nagbabago sa walang takot natural, napaka-simple, at lubos na tapat.

Ang ideal ng pagkabanal ay ang mandirigma ay dapat na malungkot at malambot, at dahil dito, ang mandirigma ay maaaring maging matapang din. Kung wala ang taos-pusong kalungkutan, malupit ang katapangan, tulad ng china cup. Kung i-drop mo ito, ito ay masira o maliit na tilad. Ngunit ang katapangan ng mandirigma ay tulad ng isang tasa na may kakulangan, na may isang sahig na gawa sa kahoy na tinatakpan ng mga layer ng may kakulangan. Kung ang tasa ay bumaba, ito ay magiging bounce kaysa sa break. Ito ay malambot at mahirap sa parehong oras.

Reprinted na may pahintulot ng publisher,
Shambhala Publications Inc., Boston, MA, USA.
© 1999, 2007. www.shambhala.com

Artikulo Source

Shambhala: Ang Banal na Path ng Warrior
ni Chogyam Trungpa.

 Ang walang katapusang klaseng ito ay nagtatanghal ng pangitain ng pangunahing karunungan ng tao na nagsasabay ng isip at katawan-kung ano ang tinatawag na Chögyam Trungpa ang sagradong landas ng mandirigma. Ang disiplina na ito ay nagpapakita ng mga katangian na maraming mga kultura, rehiyon, at espirituwal na mga tradisyon sa lahat ng oras ang natagpuan na mahalaga. Ang banal na mandirigma ay nagtagumpay sa mundo hindi sa pamamagitan ng karahasan o pagsalakay kundi sa pamamagitan ng kahinahunan, lakas ng loob, at kaalaman sa sarili, pagtuklas sa pangunahing kabutihan ng buhay ng tao at pinalawak ang kabutihan sa mundo para sa kapayapaan at katinuan ng iba.

Info / Order book na ito. Magagamit din bilang isang papagsiklabin edisyon at isang Audiobook.

Tungkol sa Ang May-akda

Chogyam TrungpaCHOGYAM TRUNGPA, meditation master, scholar, at artist, itinatag ang Naropa Institute sa Boulder, Colorado; Shambhala Training; at Shambhala International, isang samahan ng mga sentro ng pagmumuni-muni. Kabilang sa iba pang mga aklat niya Pagputol sa Espirituwal na Materyalismo, Ang Alamat ng Kalayaan at ang Daan ng Meditasyon, at Meditasyon sa Pagkilos. Para sa karagdagang impormasyon tungkol sa may-akda at Shambhala meditation centers, bisitahin ang www.shambhala.org.

Higit pang mga Aklat sa pamamagitan ng Author na ito

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = Chogyam Trungpa; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

sundin ang InnerSelf sa

facebook-icontwitter-iconrss-icon

Kumuha ng Pinakabagong Sa pamamagitan ng Email

{Emailcloak = off}