Sinasabi ng Science na Kaligayahan Maaaring Baguhin ang Iyong Utak

Sinasabi ng Science na Kaligayahan Maaaring Baguhin ang Iyong Utak
Pagkatapos ng 2,000 na mga taon ng pagsasagawa, alam ng mga Buddhist monghe na ang isang lihim sa kaligayahan ay upang ilagay ang iyong isip dito.

Ano ang kaligayahan, at paano natin ito makamit?

Ang kaligayahan ay hindi maaaring mabawasan sa ilang mga nakalulugod na sensations. Sa halip, ito ay isang paraan ng pagiging at ng nakakaranas ng mundo-isang malalim na katuparan na sumasaklaw sa bawat sandali at endures sa kabila ng mga di-maiiwasang mga pag-aalinlangan.

Ang mga landas na ginagawa natin sa paghahanap ng kaligayahan ay madalas na humantong sa atin sa pagkabigo at pagdurusa sa halip. Sinisikap naming lumikha ng mga panlabas na kalagayan na pinaniniwalaan namin ay magiging masaya sa amin. Ngunit ito ay ang isip mismo na isinasalin ang mga panlabas na kalagayan sa kaligayahan o paghihirap. Ito ang dahilan kung bakit kami ay malungkot kahit na "mayroon kaming lahat" -wealth, kapangyarihan, kalusugan, mabuting pamilya, atbp-at, sa kabaligtaran, maaari tayong manatiling malakas at mapayapa sa harap ng kahirapan.

Sinuman na tumatagal ng problema upang patatagin at linawin ang kanyang isip ay makakaranas ng dalisay na kamalayan.

Ang totoong kaligayahan ay isang paraan ng pagkatao at isang kasanayan upang maging nilinang. Kapag tayo ay unang nagsimula, ang isip ay maaaring mahina at hindi makalumang, tulad ng isang unggoy o isang hindi mapakali na bata. Kailangan mong magsanay upang magkaroon ng panloob na kapayapaan, lakas ng loob, mapagmahal na pag-ibig, pagtitiis, at iba pang mga katangian na humantong sa tunay na kaligayahan.

Ang Kanyang kabanalan ang Dalay Lama madalas na itinuturo na, bagama't may mga limitasyon sa kung magkano ang impormasyon na matututunan ng isa at sa ating pisikal na pagganap, ang habag ay maaaring mabuo nang walang hanggan.

Pagsasanay ng Kaligayahan

Ang pagsisimula ay hindi mahirap. Kailangan mong umupo sa pana-panahon, iisipin mo ang iyong loob, at hayaang malubay ang iyong mga saloobin. Ituro ang iyong pansin sa isang napiling bagay. Maaari itong maging isang bagay sa iyong silid, iyong hininga, o iyong isip. Hindi maiiwasan, ang iyong isip ay malala habang ginagawa mo ito. Sa bawat oras na ito, dahan-dahang ibalik ito sa bagay ng konsentrasyon, tulad ng isang paruparo na nagbabalik muli at muli sa isang bulaklak.

Sa pagiging bago ng kasalukuyang sandali, ang nakaraan ay nawala, ang hinaharap ay hindi pa ipinanganak, at-kung ang isang tao ay nananatili sa dalisay na pag-iisip at kalayaan-nakakagambala na mga kaisipan ay lumitaw at nag-iiwan ng walang bakas. Iyon ay pangunahing pagninilay.


Kunin ang Pinakabagong Mula sa InnerSelf


Ang malinis na kamalayan na walang nilalaman ay isang bagay sa lahat ng mga nagninilay sa regular at seryoso na nakaranas. Ito ay hindi lamang isang uri ng teorya ng Budismo. At ang sinuman na tumatagal ng oras upang patatagin at linawin ang kanyang isip ay makakaranas din nito. Sa pamamagitan ng unconditioned na aspeto ng kamalayan, maaari nating ibahin ang nilalaman ng isip na may pagsasanay.

Ngunit ang ibig sabihin ng pagninilay linangin ang mga pangunahing katangian ng tao, tulad ng pansin at habag, at mga bagong paraan ng pagkakaroon ng mundo. Ang talagang mahalaga ay ang pagbabago ng isang tao. Sa paglipas ng mga buwan at taon, hindi na tayo naiinip, mas mababa sa galit, mas mababa sa pagitan ng pag-asa at takot. Ang maluwag sa kalooban na sinasaktan ang ibang tao ay nagiging hindi maipahahayag. Gumawa kami ng isang likas na hilig sa altruistikong pag-uugali at isang kumpol ng mga katangiang tumutulong sa amin na harapin ang mga tagumpay at kabiguan ng buhay.

Sinasabi ng Science na Kaligayahan Maaaring Baguhin ang Iyong Utak
Ginamit ni Dr. Richard Davidson ng University of Wisconsin ang magnetic resonance imaging upang tingnan ang utak ni Matthieu Ricard. Nakita niya ang isang prefrontal cortex-ang bahagi ng utak na nauugnay sa kaligayahan at iba pang mga positibong damdamin-na naiilawan sa isang paraan ng mga mananaliksik ay hindi kailanman bago.
Larawan mula sa Waisman Brain Imaging Lab, University of Wisconsin.

Ang punto dito ay na maaari mong tingnan ang iyong mga saloobin, kabilang ang mga malakas na emosyon, na may dalisay na pag-iisip na hindi nauugnay sa mga nilalaman ng mga kaisipan.

Kunin ang halimbawa ng mapanghamak na galit. Karaniwan nating tinutukoy ang galit. Ang galit ay maaaring punan ang aming kaisipan landscape at proyekto nito sirado katotohanan sa mga tao at mga kaganapan. Kapag nalulungkot tayo sa galit, hindi tayo makakaalis dito. Pinagtatanggol namin ang isang mabisyo na bilog ng pagdadalamhati sa pamamagitan ng pag-uulit ng galit tuwing nakikita o natatandaan natin ang taong nagagalit sa atin. Nagugol tayo sa sanhi ng pagdurusa.

Ngunit kung kami ay naghiwalay mula sa galit at tinitingnan ito nang may pag-iisip, ang nakakaalam ng galit ay hindi galit, at makikita natin na ang galit ay isang grupo lamang ng mga kaisipan. Ang galit ay hindi pinutol tulad ng isang kutsilyo, nasusunog na parang apoy, o nagdurog tulad ng isang bato; ito ay walang higit pa kaysa sa isang produkto ng aming isip. Sa halip na "pagiging" ang galit, naiintindihan natin na hindi tayo ang galit, sa parehong paraan na ang mga ulap ay hindi kalangitan.

Kaya, upang harapin ang galit, iiwasan nating ipaubaya muli ang ating pag-iisip sa trigger para sa ating galit. Pagkatapos ay tinitingnan natin ang galit at iniingatan ang ating pansin dito. Kung titigil namin ang pagdaragdag ng kahoy sa sunog at panoorin lamang, ang apoy ay mamatay. Gayundin, ang galit ay lilipas, nang hindi pinipilit o pinapayagan na sumabog.

Hindi ito isang tanong na hindi nakakaranas ng mga emosyon; ito ay isang katanungan ng hindi pagiging enslaved sa pamamagitan ng mga ito. Hayaang lumabas ang mga emosyon, ngunit hayaan silang palayain mula sa kanilang mga sangkap ng paghihirap: pagbaluktot ng katotohanan, pagkalito ng isip, paghawak, at pagdurusa para sa sarili at sa iba pa.

Ang mahusay na kabutihan ay nagmumula sa paminsan-minsan sa dalisay na kamalayan ng kasalukuyang sandali, at nakapagtuturo sa estado na ito kapag lumitaw ang masasakit na emosyon upang hindi natin makilala ang mga ito at hindi naliligaw ng mga ito.

Ang simula ay mahirap, ngunit ito ay nagiging natural habang nagiging mas pamilyar ka sa isang paraan. Sa tuwing babangon ang galit, natututo kang kilalanin ito kaagad. Kung alam mo ang isang tao na maging isang pickpocket, kahit na siya ay humahalo sa isang karamihan ng tao, makikita mo siya agad at panatilihin ang isang maingat na mata sa kanya.

Pagkakaisa

Kung paanong matututunan mo ang pakikitungo sa masakit na mga kaisipan, matututuhan mong linangin at mapahusay ang mga kapaki-pakinabang. Ang mapuspos ng pagmamahal at kabutihan ay nagdudulot ng pinakamainam na paraan ng pagiging. Ito ay isang panalong sitwasyon: Masisiyahan ka sa pangmatagalang kagalingan para sa iyong sarili, ikaw ay kumilos sa mga makatwirang paraan patungo sa iba, at masasalamin ka bilang isang mabuting tao.

Kung ang altruistic na pag-ibig ay batay sa isang pag-unawa sa ang pagsasamahan ng lahat ng mga nilalang at ng kanilang likas na paghahangad sa kaligayahan, at kung ang pag-ibig na ito ay umaabot nang walang pagpapahalaga sa lahat ng tao, ito ay isang pinagmumulan ng tunay na kaligayahan. Ang mga gawa ng sobrang pagmamahal, ng dalisay, walang pag-iimbot na pagkabukas-palad-tulad ng pagtanda mo sa isang bata o pagtulong sa isang taong nangangailangan, kahit na walang nakakaalam kung ano ang iyong nagawa-lumilikha ng malalim at nakapagpapasiglang katuparan.

Ang mga salungatan sa loob ay kadalasang nakaugnay sa labis na pag-aalipusta sa nakaraan at pag-asa sa hinaharap.

Ang mga katangian ng tao ay kadalasang dumarating sa mga kumpol. Altruismo, panloob na kapayapaan, lakas, kalayaan, at tunay na kaligayahan ay lumalaki sama-sama tulad ng mga bahagi ng isang pampalusog na bunga. Gayundin, lumalaki ang pagkamakasarili, poot, at takot. Kaya, habang ang pagtulong sa iba ay hindi laging "kaaya-aya," ito ay humahantong sa pag-iisip sa isang pakiramdam ng panloob na kapayapaan, lakas ng loob, at pagkakaisa sa pagsasamahan ng lahat ng bagay at mga nilalang.

Ang masakit na kalagayan ng kaisipan, sa kabilang banda, ay nagsisimula sa pagiging makasarili, na may nadagdagang agwat sa pagitan ng sarili at ng iba. Ang mga estado na ito ay may kaugnayan sa labis na pagpapahalaga sa sarili at pagpapahalaga sa sarili na nauugnay sa takot o sama ng loob sa iba, at nakakatakot sa panlabas na mga bagay bilang bahagi ng walang pag-asa na hangaring makasariling kaligayahan. Ang isang makasarili na pagtugis ng kaligayahan ay isang pagkawala ng sitwasyon: Ginagawa mo ang iyong sarili na kahabag-habag at ginagawa ang iba pang kahabag-habag.

Ang mga salungatan sa loob ay kadalasang nakaugnay sa labis na pag-aalipusta sa nakaraan at pag-asa sa hinaharap. Hindi ka tunay na nagbigay ng pansin sa kasalukuyang sandali ngunit napakalaki sa iyong mga kaisipan, nagpapatuloy sa isang mabisyo na bilog, nagpapakain sa iyong ego at makasarili.

Ito ang kabaligtaran ng pansin. Upang i-on ang iyong pansin sa loob ng paraan upang tumingin sa dalisay na kamalayan mismo at tumira nang walang kaguluhan, pa walang kahirap-hirap, sa kasalukuyan sandali.

Kung iyong linangin ang mga kaalamang ito sa kaisipan, makalipas ang ilang sandali ay hindi mo na kailangang mag-aplay ng mga sinimulang pagsisikap. Maaari kang makitungo sa mga kapansanan sa isip tulad ng mga eagles na nakikita ko mula sa bintana ng aking pamayanan sa pakikitungo ng Himalayas sa mga uwak. Ang mga uwak ay madalas na umaatake sa kanila, nag-diving sa mga agila mula sa itaas. Ngunit, sa halip na gawin ang lahat ng mga uri ng mga akrobatika, binabawi ng agila ang isang pakpak sa huling sandali, hinahayaan ang pagdidlip na uwak, at pagkatapos ay pinalawak muli ang pakpak nito. Ang buong bagay ay nangangailangan ng kaunting pagsisikap at nagiging sanhi ng maliit na kaguluhan.

Ang pagiging nakaranas sa pakikitungo sa biglaang pagtaas ng damdamin sa isip ay gumagana sa katulad na paraan.

Nakalantad ako sa mundo ng mga makataong gawain sa loob ng maraming taon, dahil nagpasya akong ilaan ang buong royalty ng aking mga libro sa mga proyektong 30 sa edukasyon at kalusugan sa Tibet, Nepal, at Indya, na may isang pangkat ng mga dedikadong boluntaryo at mapagkaloob na mga pilantropo. Madali makita kung paano ang katiwalian, pag-aaway ng pagkamakaako, mahihinang empatiya, at kawalan ng pag-asa ay maaaring sumira sa makataong mundo. Ang lahat ng ito ay nagmumula sa kawalan ng kapanahunan. Kaya ang mga pakinabang ng paggasta ng oras upang bumuo ng tao altruism at mahabagin tapang ay halata.

Ang Pabango ng Kapayapaan

Ang pinakamahalagang oras upang magnilay o gumawa ng iba pang mga uri ng espirituwal na gawain ay maagang umaga. Inilagay mo ang tono para sa araw at ang "samyo" ng pagmumuni-muni ay mananatili at magbibigay ng partikular na pabango sa buong araw. Ang isa pang mahalagang oras ay bago matulog. Kung ikaw ay malinaw na bumuo ng isang positibong estado ng pag-iisip, na puno ng habag o altruismo, ito ay magbibigay ng ibang kalidad sa buong gabi.

Upang i-on ang iyong pansin sa loob ng paraan upang tumingin sa dalisay na kamalayan mismo.

Kapag nakakaranas ang mga tao ng " mga sandali ng biyaya,"O" mahiwagang sandali "sa pang-araw-araw na buhay, habang naglalakad sa niyebe sa ilalim ng mga bituin o gumagastos ng magandang sandali sa mga mahal na kaibigan sa baybayin, ano talaga ang nangyayari? Bigla na lamang, iniwan nila ang kanilang pasanin sa mga panloob na salungatan. Pakiramdam nila ay kasuwato ng iba, sa kanilang sarili, sa mundo. Ito ay kahanga-hanga upang lubos na matamasa ang gayong mga mahiwagang sandali, ngunit ito rin ay nagsisiwalat upang maunawaan kung bakit napakasaya ang kanilang pakiramdam: pasipikasyon ng panloob na mga salungatan; isang mas mahusay na pakiramdam ng pagsasamahan sa lahat ng bagay sa halip na fragmenting katotohanan; at isang pahinga mula sa mga mental na toxin ng pagsalakay at pagkahumaling. Ang lahat ng mga katangiang ito ay maaaring linangin sa pamamagitan ng pagbuo ng karunungan at kalayaan sa loob. Ito ay humahantong hindi lamang sa ilang sandali ng biyaya kundi sa isang pangmatagalang kalagayan ng kapakanan na maaari naming tawagan ang tunay na kaligayahan.

Sa ganitong kalagayan, unti-unting nagbigay daan ang mga damdamin ng kawalan ng kapanatagan sa isang malalim na kumpiyansa na maaari mong harapin ang mga buhay at kabiguan ng buhay. Ang iyong kaginhawaan ay magpapalaya sa iyo mula sa pagiging swayed tulad ng bundok damo sa hangin sa pamamagitan ng bawat posibleng papuri at sisihin, makakuha at pagkawala, ginhawa at kakulangan sa ginhawa. Maaari kang laging gumuhit sa malalim na kapayapaan sa loob, at ang mga alon sa ibabaw ay hindi mukhang nagbabanta.

Ang artikulong ito ay orihinal na lumitaw sa OO! Magazine

Tungkol sa Ang May-akda

Isinulat ni Matthieu Ricard ang artikulong ito bilang bahagi ng Sustainable Kaligayahan, ang isyu ng Winter 2009 ng OO! Magazine. Si Matthieu ay nagsulat ng pitong aklat, kabilang Kaligayahan: Isang Gabay sa Pagbubuo ng Karamihan Mahalagang Kasanayan sa Buhay.

Mga Aklat ng May-akda na ito

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = Matthieu Ricard; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

sundin ang InnerSelf sa

facebook-icontwitter-iconrss-icon

Kumuha ng Pinakabagong Sa pamamagitan ng Email

{Emailcloak = off}