Paano Ko Maibigan ang Mas mahusay, Walang Kondisyon o Inaasahan?

Paano Ko Maibigan ang Mas mahusay, Walang Kondisyon o Inaasahan?

"Paano ko mas maigi ang pag-ibig?"

Ang pagmamahal ay sapat na para sa sarili. Hindi na kailangan ang pagpapabuti. Perpekto ito; ito ay hindi sa anumang paraan na sinadya upang maging mas perpekto. Ang mismong pagnanasa ay nagpapakita ng hindi pagkakaunawaan tungkol sa pag-ibig at kalikasan nito.

Maaari kang magkaroon ng perpektong bilog? Ang lahat ng mga lupon ay perpekto; kung hindi sila perpekto, hindi sila mga lupon. Ang pagiging perpekto ay tunay na isang bilog at ang parehong batas tungkol sa pag-ibig. Hindi ka maaaring magugustuhan ng mas kaunti, at hindi ka makapag-ibig nang higit pa - sapagkat ito ay hindi isang dami. Ito ay isang kalidad, na hindi masukat.

Ang iyong tanong ay nagpapakita na hindi mo pa natikman kung ano ang pag-ibig, at sinisikap mong itago ang iyong pag-ibig sa pagnanais na malaman kung "mas mahusay ang pag-ibig." Walang nakakaalam ng pag-ibig ang maaaring magtanong sa tanong na ito.

Ang pag-ibig ay dapat na maunawaan, hindi bilang isang biological infatuation - iyon ay kasakiman. Na umiiral sa lahat ng mga hayop; walang espesyal na tungkol dito; ito ay umiiral kahit na sa mga puno. Ito ay paraan ng pagpaparami ng kalikasan. Walang espirituwal sa loob nito at walang partikular na tao.

Kaya ang unang bagay ay upang makagawa ng isang malinaw na pagkakaiba sa pagitan ng libog at pagmamahal. Ang libog ay isang bulag na pagkahilig; Ang pag-ibig ay ang halimuyak ng tahimik, tahimik, mapagnilay na puso. Ang pag-ibig ay walang kinalaman sa biology o kimika o mga hormone.

Ang pag-ibig ay ang paglipad ng iyong kamalayan sa mas mataas na mga bagay, na higit sa bagay at higit pa sa katawan. Sa sandaling maunawaan mo ang pag-ibig bilang isang bagay na transendental, ang pag-ibig ay hindi na isang pangunahing tanong. Ang pangunahing tanong ay kung paano lumalampas sa katawan, kung paano malaman ang isang bagay sa loob mo na lampas - lampas sa lahat na masusukat. Iyan ang kahulugan ng salitang bagay. Ito ay nagmula sa isang Sanskrit root, matra, na nangangahulugan ng pagsukat; ito ay nangangahulugan na kung saan maaaring sinusukat. Ang salitang meter ay nagmula sa parehong ugat.

Ang pangunahing tanong ay kung paano lumampas sa masusukat at pumasok sa hindi masukat. Sa madaling salita, kung paano lumampas ang bagay at buksan ang iyong mga mata patungo sa higit pang kamalayan. At walang limitasyon sa kamalayan-lalo kang maging malay-tao, mas natatanto mo kung gaano pa ang posibleng maaga. Kapag naabot mo ang isang tugatog, ang isa pang rurok ay lumitaw sa harap mo. Ito ay isang walang hanggang paglalakbay sa banal na lugar.

Pag-ibig: Isang Produkto ng Pagtaas ng Kamalayan

Ang pag-ibig ay tulad ng halimuyak ng isang bulaklak. Huwag hanapin ito sa mga ugat; hindi ito naroroon. Ito ay isang by-produkto ng isang pagsikat kamalayan. Ang iyong biology ay ang iyong mga ugat; ang iyong kamalayan ay ang iyong pamumulaklak. Habang lumalaki ka ng isang bukas na lotus ng kamalayan, ikaw ay mabigla-kinuha aback-may isang napakalaking karanasan, na kung saan ay maaari lamang na tinatawag na pag-ibig. Lubos kang puno ng kagalakan, kaya puno ng lubos na kaligayahan, ang bawat hibla ng iyong pagkatao ay sumasayaw na may lubos na kaligayahan. Ikaw ay tulad ng isang ulap na ulan na nais na ulan at shower.

Sa sandaling ikaw ay umaapaw sa lubos na kaligayahan, isang napakalaking pagnanais ang darating sa iyo upang ibahagi ito. Ang pagbabahagi na iyon ay pagmamahal.

Ang pag-ibig ay hindi isang bagay na maaari mong makuha mula sa isang taong hindi nakamit sa kaligayahan - at ito ang paghihirap ng buong mundo. Ang lahat ay humihiling na mahalin, at nagpapanggap na mahal. Hindi mo mahalin dahil hindi mo alam kung ano ang kamalayan. Hindi mo alam ang katotohanan, hindi mo alam ang karanasan ng banal, at hindi mo alam ang halimuyak ng kagandahan.

Ano ang kailangan mong ibigay? Ikaw ay walang laman, ikaw ay guwang na ... Walang lumalaki sa iyong pagkatao, wala ang berde. Walang mga bulaklak sa loob mo; ang iyong tagsibol ay hindi pa dumating.

Pag-ibig ay isang by-produkto. Kapag dumarating ang tagsibol at biglang magsimula ka namang namumulaklak, namumulaklak, at pinalabas mo ang iyong potensyal na pagbabahagi ng pabango na halimuyak, ibinabahagi ang biyaya na iyon, ang pagbabahagi ng kagandahan na iyon ay pag-ibig.

Hindi ko nais na saktan ka ngunit wala akong magagawa, sasabihin ko ang katotohanan sa iyo: Hindi mo alam kung ano ang pag-ibig. Hindi mo maaaring malaman dahil hindi ka pa nawala sa iyong kamalayan. Hindi mo naranasan ang iyong sarili, wala kang nalalaman kung sino ka. Sa kabulagan na ito, sa kamangmangan nito, sa kawalan ng malay-tao, ang pag-ibig ay hindi lumalaki. Ito ay isang disyerto kung saan ka nakatira. Sa kadiliman na ito, sa disyerto na ito, walang posibilidad ng pagmumukha ng pagmamahal.

Una kailangan mong maging puno ng liwanag, at puno ng galak - kaya buong na nagsimula ka umaapaw. Ang sobrang lakas na iyon ay pag-ibig. Kung gayon ang pag-ibig ay kilala bilang ang pinakamalaking kasakdalan sa mundo. Ito ay hindi mas kaunti, at hindi higit pa.

Neurotismo: Inaasahan ang pagiging perpekto ng Iyong Sarili at Iba pa

Ngunit ang aming pag-aalaga ay napaka-neurotic, kaya may sakit na psychologically na ito destroys ang lahat ng mga posibilidad ng panloob na paglago. Ikaw ay itinuturo mula sa simula upang maging isang perfectionist, at pagkatapos ay natural mong pumunta sa paglalapat ng iyong mga perpeksyonista ideya sa lahat, kahit na sa pag-ibig.

Lamang sa isang araw ako ay dumating sa isang pahayag: Ang isang perfectionist ay isang tao na tumatagal ng mahusay na panganganak, at nagbibigay ng mas higit pang mga panganganak sa iba. At ang kinalabasan ay isang miserable na mundo lamang!

Ang lahat ay nagsisikap na maging perpekto. At sa sandaling ang isang tao ay nagsisikap na maging perpekto, nagsimula siyang umasa sa lahat ng tao na maging perpekto. Sinimulan niyang hatulan ang mga tao, sinimulan niya ang nakakahiya na mga tao. Iyon ang ginagawa ng lahat ng iyong mga tinatawag na mga banal sa mga edad. Iyon ang ginawa ng iyong mga relihiyon sa iyo - nilason ang iyong pagiging may ideya ng pagiging perpekto.

Dahil hindi ka maaaring maging perpekto, sinimulan mong pakiramdam na nagkasala, nawalan ka ng paggalang sa iyong sarili. At ang taong nawalan ng paggalang sa sarili ay nawala ang lahat ng karangalan ng pagkatao. Ang iyong kapalaluan ay nadurog, ang iyong sangkatauhan ay nawasak ng mga magagandang salita tulad ng pagiging perpekto.

Ang tao ay hindi maaaring maging perpekto. Oo, may isang bagay na maaaring makaranas ng tao, ngunit kung saan ay lampas sa karaniwang pag-uunawa ng tao. Maliban kung makaranas din ng tao ang isang bagay ng banal, hindi niya alam ang pagiging perpekto.

Ang pagiging perpekto ay hindi tulad ng isang disiplina; ito ay hindi isang bagay na maaari mong gawin. Ito ay hindi isang bagay kung saan kailangan mong pumunta sa pamamagitan ng mga rehearsal. Ngunit iyan ang itinuturo sa lahat, at ang resulta ay isang panukalang-batas sa daigdig ng mga mapagkunwari, na lubos na nakakaalam na sila ay guwang at walang laman, ngunit nagpapanggap sila ng lahat ng uri ng mga katangian na walang anuman kundi mga walang laman na salita.

Ano ang Kahulugan Nito Kapag Sinasabi Mo ang "Mahal Kita"?

Kapag sasabihin mo sa isang tao. "Mahal kita" naisip mo ba kung ano ang ibig mong sabihin? Ito ba ay biological infatuation sa pagitan ng dalawang kasarian? Pagkatapos ay kapag nasiyahan mo ang iyong gana sa pagkain, mawawala ang lahat ng tinatawag na pag-ibig. Ito ay isang kagutuman lamang at natapos mo ang iyong gutom at tapos ka na. Ang parehong babae na naghahanap ng pinakamaganda sa mundo, ang parehong lalaki na nakikitang tulad ni Alexander the Great - nagsisimula kang mag-isip kung paano mapupuksa ang kapwa na ito!

Ito ay magiging lubhang nakapapaliwanag upang maunawaan ang sulat na ito na isinulat ni Paddy sa kanyang minamahal na Maureen:

Ang Aking Darling Maureen,

Gusto kong umakyat sa pinakamataas na bundok para sa iyong kapakanan, at lumangoy ang pinakadakong dagat. Gusto ko matiis ang anumang mga paghihirap na gastusin ng isang sandali sa pamamagitan ng iyong panig.

Ang iyong mapagmahal, si Paddy.

PS I'll be over to see you on Biyernes ng gabi kung hindi umuulan.

Sa sandaling sasabihin mo sa isang tao na "Mahal kita," hindi mo alam kung ano ang iyong sinasabi. Hindi mo nalalaman na ang pagnanasa lamang ay nakatago sa likod ng magandang salita, pag-ibig. Mawala ito. Ito ay napaka-pansandali.

Ang pag-ibig ay isang bagay na walang hanggan. Ito ay ang karanasan ng mga Buddhas, hindi ang mga taong walang malay ang buong mundo ay puno ng. Maraming mga tao lamang ang nakakaalam kung ano ang pag-ibig, at ang parehong mga tao ay ang pinaka-awakened, ang pinaka-napaliwanagan, ang pinakamataas na peak ng tao kamalayan.

Kung talagang gusto mong malaman ang pag-ibig, kalimutan ang tungkol sa pag-ibig at tandaan ang pagmumuni-muni. Kung nais mong dalhin ang mga rosas sa iyong hardin, kalimutan ang tungkol sa mga rosas at alagaan ang rosebush. Bigyan ng pagkain ito, tubig ito, mag-ingat na nakakakuha ito ng tamang dami ng araw, tubig. Kung ang lahat ay inaalagaan, sa tamang tune ang mga rosas ay nakalaan na dumating. Hindi mo maaaring dalhin ang mga ito nang mas maaga, hindi mo maaaring pilitin ang mga ito na magbukas nang mas maaga. At hindi ka maaaring humingi ng rosas upang maging mas perpekto.

Nakakita ka na ba ng rosas na hindi perpekto? Ano pa ba ang gusto mo?' Bawat rosas sa kanyang uniqueness ay perpekto. Pagsasayaw sa hangin, sa pag-ulan, ... ang araw ... hindi mo makita ang napakalaking kagandahan, ang lubos na kagalakan: Ang isang maliit na ordinaryong rosas ay nagpapalabas ng nakatagong karilagan ng pag-iral.

Ang pag-ibig ay isang rosas sa iyong pagkatao. Ngunit ihanda ang iyong pagiging - palayasin ang kadiliman at ang kawalan ng malay-tao. Maging mas at higit pa alerto at kamalayan, at pag-ibig ay darating sa sarili nitong accord, sa sarili nitong panahon. Hindi mo kailangang mag-alala tungkol dito. At tuwing nanggagaling ito ay laging perpekto.

Pag-ibig ay isang Espirituwal na Karanasan ng Inner-pinaka-pagiging

Paano Ko Maibigan ang Mas mahusay? Mapagmahal na Walang Kundisyon, Nang Walang InaasahanAng pag-ibig ay isang espirituwal na karanasan na walang kinalaman sa mga kasarian at walang kinalaman sa mga katawan, ngunit may kinalaman sa panloob na pagkatao. Ngunit hindi ka pa nakapasok sa iyong sariling templo. Hindi mo alam kung sino ka, at sinusubukan mong malaman kung paano mas mahusay ang pag-ibig. Una, maging ikaw mismo; Una, alam mo ang iyong sarili, at ang pagmamahal ay darating bilang gantimpala. Ito ay isang gantimpala mula sa lampas. Ito ay mga shower sa iyo tulad ng mga bulaklak ... pinunan ang iyong pagkatao. At nagpapaligo sa iyo, at nagdudulot ito ng napakalaking paghahangad na ibahagi.

Sa wika ng tao na ang pagbabahagi ay maaari lamang ipahiwatig ng salitang pag-ibig. Hindi ito masasabi, ngunit ipinahihiwatig nito ang tamang direksyon.

Ang pag-ibig ay isang anino ng pagka-alerto, ng kamalayan. Maging mas may kamalayan, at ang pagmamahal ay darating habang mas nalalaman mo. Ito ay isang panauhin na dumarating, na di-maiiwasan sa mga handa at handa upang matanggap ito. Hindi ka pa handa na makilala ito! Kung ang pagmamahal ay dumating sa iyong pintuan, hindi mo ito makilala. Kung ang pag-ibig ay natutukso sa iyong mga pintuan, maaari kang makakita ng isang libu at isang dahilan; maaari mong isipin marahil ito ay ilang malakas na hangin, o ilang iba pang mga dahilan; hindi mo bubuksan ang mga pinto. At kahit na buksan mo ang mga pinto hindi mo makikilala ang pag-ibig dahil hindi mo pa kailanman nakita ang pag-ibig bago; paano mo ito makilala?

Maaari mong makilala lamang ang isang bagay na alam mo. Kapag ang pag-ibig ay dumating sa unang pagkakataon at pinunan ang iyong pagiging ikaw ay ganap na nalulula at mystified. Hindi mo alam kung ano ang nangyayari. Alam mo na ang iyong puso ay sumasayaw, alam mo na ikaw ay napapalibutan ng celestial music, alam mo ang mga pabango na hindi mo pa kilala noon. Ngunit ito ay nangangailangan ng isang maliit na oras upang ilagay ang lahat ng mga karanasan na ito at tandaan na marahil ito ang ibig sabihin. Mabagal, dahan-dahan ito ay nalulubog sa iyong pagkatao.

Kapag ang Pag-ibig ay Kasalukuyan, Naglaho Ka

Tanging ang mga mistiko ang may pag-ibig. Bukod sa mga mistiko walang kategorya ng mga tao na nakaranas ng pag-ibig. Ang pag-ibig ay ganap na ang monopolyo ng mistiko. Kung nais mong malaman ang pag-ibig ay kailangan mong pumasok sa mundo ng mistiko.

Sa katunayan, bago mo makuha ito ay kailangan mong mawala. Kapag ang pagmamahal ay naroroon ay hindi ka naroon.

Ang isang mahusay na mistiko Eastern, Kabir, ay may isang napaka-makabuluhang pahayag - isang pahayag na maaaring gawin lamang ng isa na may karanasan, na na maisasakatuparan, na pumasok sa panloob banal ng tunay na katotohanan. Ang pahayag ay, "Ako ay naghahanap ng katotohanan, ngunit ito ay kakaiba upang sabihin na hangga't ang naghahanap ay naroon, ang katotohanan ay hindi natagpuan. At kapag natagpuan ang katotohanan, tumingin ako sa paligid ... wala ako. Nang ang katotohanan ay natagpuan, ang naghahanap ay wala na, at kapag ang seeker ay, ang katotohanan ay wala kahit saan. "

Ang katotohanan at ang naghahanap ay hindi maaaring magkasama. Ikaw at ang pagmamahal ay hindi maaaring magkasama. Walang posibleng magkakasamang buhay: Alinman o mahal mo, maaari kang pumili. Kung ikaw ay handa nang mawala, matunaw at sumanib, iiwan lamang ng malinis na kamalayan, ang pag-ibig ay mamumulaklak. Hindi mo mapapakinabangan ito dahil hindi ka naroroon. At hindi nito kailangan ang pagiging perpekto sa unang lugar; ito ay palaging magiging perpekto.

Ngunit ang pag-ibig ay isa sa mga salitang ginagamit ng lahat at walang naiintindihan. Sinasabi ng mga magulang sa kanilang mga anak, "Mahal kita" - at sila ang mga taong nagwawasak ng kanilang mga anak. Sila ang mga taong nagbigay sa kanilang mga anak ng lahat ng mga uri ng pag-iisip, lahat ng uri ng mga patay na superstitions. Ang mga ito ang mga taong pasanin ang kanilang mga anak sa buong pag-load ng basura na dala-dala ng mga henerasyon at ang bawat henerasyon ay lumipat sa paglipat nito sa isa pang henerasyon. Ang kabaliwan napupunta sa ... nagiging mabundok.

Ngunit sa palagay ng lahat ng mga magulang na mahal nila ang kanilang mga anak. Kung talagang iniibig nila ang kanilang mga anak, hindi nila nais ang kanilang mga anak na maging kanilang mga larawan, dahil ang mga ito ay malungkot lamang at walang iba pa. Ano ang kanilang karanasan sa buhay? Ang purong paghihirap, paghihirap ... buhay ay hindi isang pagpapala sa kanila, kundi isang sumpa. At gusto pa nila ang kanilang mga anak na maging katulad nila.

Hindi mo iniwan ang bata nang mag-isa upang maranasan ang kanyang sarili, at hindi mo na iiwan ang bata upang maging kanyang sarili. Pumunta ka sa paglo-load sa bata ng iyong sariling mga hindi natanggap na ambisyon. Gusto ng bawat magulang na maging larawan ang kanyang anak.

Ngunit ang isang bata ay may kapalaran ng kanyang sarili; kung siya ay naging iyong larawan ay hindi siya magiging sarili. At nang hindi naging iyong sarili, hindi ka na makadarama ng kasiyahan; hindi ka kailanman makadarama ng kaginhawahan. Ikaw ay laging nasa kondisyon ng nawawalang bagay.

Pagiging Totoo sa Iyong Sarili: Pagkamit ng Iyong Pag-asa sa Sarili

Gustung-gusto ka ng iyong mga magulang, at sasabihin din nila sa iyo na dapat mong mahalin sila sapagkat sila ang iyong mga ama, sila ang iyong mga ina. Ito ay isang kakaibang kababalaghan at walang sinuman ang tila may kamalayan nito. Sapagkat ikaw ay isang ina ay hindi nangangahulugan na ang bata ay dapat na mahalin ka. Kailangan mong maging kaibig-ibig; Ang iyong pagiging isang ina ay hindi sapat. Maaari kang maging isang ama, ngunit hindi iyon nangangahulugan na awtomatiko kang magiging kaibig-ibig. Dahil lamang sa ikaw ay isang ama ay hindi lumikha ng isang napakalaking damdamin ng pag-ibig sa bata. Ngunit inaasahang ... at ang kaawa-awang bata ay hindi alam kung ano ang gagawin. Nagsisimula siyang nagpapanggap; na ang tanging posibleng paraan. Nagsimula siyang ngumiti kapag walang ngiti sa kanyang puso; nagsisimula siyang magpakita ng pag-ibig, paggalang, pasasalamat at lahat ay hindi totoo. Siya ay naging isang aktor, isang mapagkunwari mula sa simula, isang politiko.

Tayong lahat ay naninirahan sa mundong ito kung saan ang mga magulang, mga guro, mga saserdote - ang lahat ay nagpahamak sa iyo, nawala sa iyo, ay nagalis sa iyong sarili. Ang aking pagsisikap ay upang maibalik ang iyong sentro sa iyo. Tinatawag ko itong pagsasalamin "pagmumuni-muni." Gusto ko lang na maging iyong sarili, na may isang mahusay na paggalang sa sarili, na may karangalan ng pag-alam na kinakailangan ka ng pagkakaroon - at pagkatapos ay maaari mong simulan ang paghahanap para sa iyong sarili. Unang dumating sa gitna, at pagkatapos ay simulan ang paghahanap para sa kung sino ka.

Ang pagkilala sa orihinal na mukha ng isang tao ay ang simula ng isang buhay ng pag-ibig, ng isang buhay ng pagdiriwang. Makakapagbigay ka ng labis na pag-ibig - sapagkat ito ay hindi isang bagay na maaaring maubos. Napakadakilang ito, hindi ito maaaring pagod. At lalo mong binibigyan mo ito, lalo kang nagiging kaya ng pagbibigay nito.

Pagbibigay nang Walang Kundisyon, Nang Hindi Inaasahan

Ang pinakamalaking karanasan sa buhay ay kapag binibigyan mo lamang nang walang anumang mga kondisyon, nang walang anumang inaasahan ng kahit na isang simpleng pasasalamat. Sa kabilang banda, ang tunay at tunay na pagmamahal ay nararamdaman na nagpapasalamat sa taong tumanggap ng kanyang pagmamahal. Maaaring itakwil niya ito.

Kapag nagsimula kang magbigay ng pagmamahal sa isang malalim na pakiramdam ng pasasalamat sa lahat ng mga taong tumatanggap nito, ikaw ay mabigla na ikaw ay naging isang emperador - hindi na isang pulubi na humihingi ng pag-ibig sa isang namamalimos na mangkok, katok sa bawat pinto. At ang mga tao sa kung saan ang mga pintuan na iyong pinipigilan ay hindi makapagbibigay sa iyo ng pagmamahal: sila mismo ay mga pulubi. Ang mga beggar ay nagtatanong sa bawat isa para sa pag-ibig at pakiramdam bigo, galit, dahil ang pag-ibig ay hindi darating. Ngunit ito ay maaaring mangyari. Ang pagmamahal ay kabilang sa mundo ng mga emperador, hindi ng mga pulubi. At ang isang tao ay isang emperador kapag puno siya ng pag-ibig na maaari niyang ibigay ito nang walang anumang kondisyon.

Pagkatapos ay dumating ang isang mas higit pang sorpresa: Kapag nagsimula kang magbigay ng iyong pag-ibig sa kahit sino, kahit na sa mga hindi kakilala, ang tanong ay hindi kung kanino ikaw ay nagbibigay ito - ang tunay na kagalakan ng pagbibigay ay labis na nag-aalala kung sino ang nasa pagtanggap? Kapag ang puwang na ito ay dumating sa iyong pagkatao, nagpapatuloy ka sa pagbibigay sa bawat isa at sa lahat - hindi lamang sa mga tao kundi sa mga hayop, sa mga puno, sa malayong mga bituin, sapagkat ang pag-ibig ay isang bagay na maaaring ilipat kahit sa pinakamalayo na bituin sa pamamagitan lamang ng ang iyong mapagmahal na hitsura. Sa pamamagitan lamang ng iyong pagpindot, ang pag-ibig ay maaaring ilipat sa isang puno. Walang sinasabi ng isang salita ... maaari itong maipahayag sa ganap na katahimikan. Hindi na kailangang sabihin, ipinahayag nito ang sarili nito. Ito ay may sariling paraan ng pag-abot sa pinakamalalim na kailaliman, sa iyong pagkatao.

Una ay puno ng pag-ibig, pagkatapos ay ang pagbabahagi ang mangyayari. At pagkatapos ay ang mahusay na sorpresa. . . na sa pagbibigay mo, nagsisimula kang tumanggap mula sa mga hindi kilalang pinagkukunan, mula sa mga hindi kilalang sulok, mula sa mga hindi kilalang tao, mula sa mga puno, mula sa mga ilog, mula sa mga bundok. Mula sa lahat ng mga nook at sulok ng pagkakaroon ng pag-ibig ay nagsisimula showering sa iyo. Kung mas malaki ang ibinibigay mo, lalo kang nakukuha. Ang buhay ay nagiging isang manipis na sayaw ng pagmamahal.

Reprinted na may pahintulot ng publisher,
St Martin's Press. © 2001. www.stmartinspress.com

Artikulo Source

Pag-ibig, Kalayaan, at Pagka-isa: Ang Koan ng mga Relasyon
sa pamamagitan ng Osho.

Love, Freedom, at aloneness pamamagitan Osho.Sa aming post-ideological mundo, kung saan lumang moralities ay lipas na, kami ay may isang ginintuang pagkakataon upang muling tukuyin at revitalize sa pinakadulo pundasyon ng ating buhay. Mayroon kaming ng pagkakataon na magsimula sa ating sarili, ang aming relasyon sa iba, at upang makahanap ng katuparan at tagumpay para sa mga indibidwal at para sa lipunan bilang isang buo.

Info / Order book na ito paperback at / o i-download ang papagsiklabin edition.download ang papagsiklabin edisyon.

Tungkol sa Author

Osho

Ang OSHO ay isa sa mga pinakamahusay na kilalang at pinaka-nakakapukaw na espirituwal na mga guro sa ating panahon. Simula sa 1970s, nakuha niya ang atensyon ng mga kabataan sa Kanluran na gustong maranasan ang pagmumuni-muni at pagbabago. Mahigit sa isang dekada pagkatapos ng kanyang kamatayan sa 1990, ang impluwensya ng kanyang mga turo ay patuloy na lumalawak, na umaabot sa mga naghahanap ng lahat ng edad sa halos bawat bansa ng mundo.

Higit pang mga aklat ng May-akda na ito

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = osho; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

sundin ang InnerSelf sa

facebook-icontwitter-iconrss-icon

Kumuha ng Pinakabagong Sa pamamagitan ng Email

{Emailcloak = off}