Pagdadalamhati: Bakit Nahahawakan Ito ng Mga Lalaki at Babae

Pagdadalamhati: Bakit Nahahawakan Ito ng Mga Lalaki at Babae
Imahe sa pamamagitan ng geralt

Ang paniniwala na ang pagdadalamhati ay pamilyar sa karamihan sa atin. Mayroong isang pamamaraan at pasulong, progresibo, o tuluy-tuloy na paggalaw patungo sa isang layunin o dulo ng estado. Kadalasan pinag-uusapan natin ang kalungkutan bilang isang aktibo sa halip na isang proseso ng pasibo. Ang pagdadalamhati ay hindi isang bagay na ginagawa sa atin, kundi isang bagay na ginagawa natin. Samakatuwid, ang paghihirap ay humihingi ng tugon mula sa amin, ang isa maliban sa pagbibitiw. Tinutukoy ng isang aktibong proseso ang mga pagpipilian at ipinapalagay ang pagbabago. Higit sa lahat, ang proseso ng kalungkutan ay tungkol sa pagbabagong-anyo.

Ang pagproseso ng isang bagay ay nagpapahiwatig ng tine, pagsisikap, paghahanda, pagtitiis, at pagtitiyaga. Karaniwan, ang pagtatrabaho sa isang proseso o pagdadala nito sa konklusyon ay nangangailangan ng mga hakbang o gawain. Ang oras ay dapat na itabi, ang pagsisikap na gastusin, ang mga paghahanda, at ang pagtitiyaga at pagtitiyaga ay dapat mamuno sa araw. Sa kalungkutan, alam namin na hindi ito ang gris ng orasan na gumagalaw sa amin sa proseso, ngunit kung ano ang ginagawa namin sa oras. Ang aming mga pagsisikap ay sumusukat ng higit sa kung ano ang mas mahusay na pakiramdam namin ngayon; isinasaalang-alang din nila kung gaano kadalas namin masama ang pakiramdam. Ang pag-unlad, tagumpay, at pagpapagaling ay hindi kailanman na halata sa pighati, at ang pananaw ay malamang na mas mabuti kaysa sa pag-iintindi ng pansin. Sinasaksihan namin ang progreso sa aming pagdadalamhati sa pamamagitan ng pagtingin sa likod, sa halip na pagtingin.

Ang Batas ng Pagdadalamhati

Ang pagkilos ng pagdadalamhati ay isang panghihimasok sa ating pisikal, emosyonal, panlipunan, espirituwal, at nagbibigay-malay na mga mundo. Nasaktan kami: mga balikat, dibdib, armas, binti, ulo. Kami ay isang pagbagsak ng emosyon, at ang aming puso ay nararamdaman na yakap at hindi na mapananauli. Ang aming mga koneksyon sa lipunan ay pinutol; Nawala ang aming lugar sa pamamaraan ng mga bagay. Nagtataka tayo tungkol sa Diyos, at tinatanong ang ating pananampalataya at mga paniniwala. Kami ay napuno ng hindi makatwiran na mga saloobin at nagtataka kung talagang nabaliw na kami. Marami sa atin ang iniwan na nagtataka kung maaari tayong makitungo sa bagay na ito na tinatawag na kalungkutan.

Ang aming mga saloobin at pag-uugali ay tumatagal ng roller coaster ride kapag kami ay nagdadalamhati. Ang mga nakaraang pattern ng pagkain, pagtulog, at pang-araw-araw na pamumuhay ay hindi na makagagawa. Nadarama namin ang mga normal na gawain na minsan ay nagbigay sa amin ng kasiyahan at pinananatili kami mula ngayon. Pag-cruise namin sa awtomatikong pilot, hindi maaaring tumutok o panatilihin sa gawain. Nais naming mahinto ang mundo upang makalayo kami, ngunit ang mundo ay tila walang malasakit sa aming mga pangangailangan.

Kabilang sa aming mga likas na reaksyon sa kalungkutan ay shock, pamamanhid, galit, pagtanggi, kawalan ng paniniwala, disorientation, at kawalan ng pag-asa. Masigasig naming pinrotesta ang pagkawala at sinisikap na mabawi ang aming nauna. Sa gitna ng aming kalungkutan ay isang matinding pagnanais na maibalik ang aming trabaho, ang aming kasosyo ay bumalik, ang aming buhay likod. Ang buhay ay isang gulo, at mahirap, kung hindi imposible, isipin na magkakaroon ng buhay. Ang mga pagkakataon na maaari nating pagalingin at maging muli ay mukhang napakalayo. Ito ay parang ang araw ay napapalibutan, at kami ay nabubuhay sa penumbra ng pagkawala.

Ang Pagdudugo Ay Hindi Isang Proseso ng Linya

Ang paghihirap ay hindi isang linear na proseso. Ang mga tao ay hindi lamang mag-araro at pagkatapos ay alisan ng alikabok ang kanilang mga kamay at ipahayag na tapos na ang mga ito sa gawaing iyon. Hindi, ang grieving ay pabilog at paulit-ulit. Namin ang pag-ikot ng kalungkutan nang paulit-ulit; ito ang lumang "dalawang hakbang pasulong, isang pabalik". Gumawa kami ng pag-unlad, umunlad, pagkatapos ay i-backtrack namin, sa aming mga hakbang. Ang paghihirap ay hindi tuloy-tuloy, ngunit ito ay umuulit. Ang mga kaganapan tulad ng mga anibersaryo, pista opisyal, o mga bagong pagkalugi ay nagpapahiwatig ng aming kalungkutan. Bago natin malaman ito, muli kaming nag-aalala. Hindi namin makuha ang aming pagkawala, nakarating lamang kami sa pamamagitan nito. Para sa mabuti o masama, ang pagdadalamhati ay nagpapahiwatig na hindi na tayo pareho pa.

Ang kalungkutan ay trabaho - matinding trabaho. Ang mga aral na itinuturo sa atin ng pamimighati ay hindi para sa skittish, ang mahina, o ang mga maiiwas. Ang pagdadalamhati ay nangangahulugang darating upang tanggapin ang nangyari sa ating buhay. Tulad ng karamihan sa atin ay alam, ang gawaing ito ay napakahirap at mabigat. Ngunit sa paglipas ng panahon ay dapat nating iurong ang mga bono ng ating nawawalang relasyon at dahan-dahan ipaalis ang katotohanan sa ating kamalayan. Ang kawakasan ng kamatayan o trahedya ay dapat maging maliwanag sa atin, at dapat nating makita ang pagtanggap nang hindi nawawala ang ating kaluluwa.


Kunin ang Pinakabagong Mula sa InnerSelf


Sa huli, dapat nating maranasan ang sakit ng kalungkutan, at hindi lamang sa isang huwarang paraan. Hinihingi ng pighati na nakikipagpunyagi kami sa aming mga damdamin, ganap at ganap. Ang mga nagtatago ng kanilang sakit o sinubukan na huwag pansinin ito ay lalakas lamang sa paglipas ng panahon. Sa pamamagitan ng pagpapalaya sa aming sakit, gumawa kami ng puwang para sa pagpapagaling. Ang mga luha, cries, hapis, pagkabigo, at desperasyon ay dapat kilalanin upang ang proseso ng pagpapagaling ay magsisimula.

Malungkot na Lumilikha ng Kaguluhan

Ang kalungkutan ay lumilikha ng kaguluhan. Tulad ng isang salamin plato bumaba sa isang sahig ng kusina, ang aming buhay ay nabali sa pamamagitan ng kalungkutan. Dapat nating baguhin, iakma, muling buuin ang ating mundo, at magkasya ang pagkawala sa isang bagong katotohanan. Tulad ng pag-aalala at kakila-kilabot na tila, ang mundo ay lubhang nagbago para sa atin, at dapat nating malaman na hindi natin posibleng maibalik muli ang ating dating nagkaroon. Nasa sa amin na makahanap ng bagong kahulugan para sa ating buhay.

Ang mga paraan ng mga tao na makayanan ang pamimighati ay kasing hiwalay sa mga blades ng damo na lumalaki sa buong prairie. Ang mga pagkakakilanlan na ito ay pinaka-tanda sa pagitan ng mga kalalakihan at kababaihan. Ang kalungkutan at pagdadalamhati ay nakasentro sa ating emosyonal na buhay; ang mga aspeto nito ay naiiba sa bawat kasarian. Ang mga kalalakihan ay itinuturo upang maging mas mababa ang pagsisiwalat ng sarili, mas mababa ang pagpapahayag, at mas magkakaugnay. Ang kababaihan, sa kabilang banda, ay hinihikayat na magtuon ng pansin sa kaakibat, koneksyon, at pagpapalagayang-loob. Ang mga kababaihan ay hindi lamang nagnanais ng pagpapahayag, kailangan nilang ipahayag ang kanilang mga damdamin. Ang mga hindi malulutas na tendensya ng mga lalaki ay nagiging sanhi ng kontrahan. Ito ay parang ang mga kasarian ay nasa mga layon.

Ang emosyonal na domain ng maraming tao ay may kaugaliang makitid. Sila ay natatakot sa mga kahihinatnan, kultura at personal, sa pagpapahayag ng kanilang mga damdamin. Walang nagnanais na mapanghimagsik, mapapahiya, o mahalay sa mas malalamig na tubig para sa mga pag-uugali na itinuturing na di-makatarungan. Ang pagsupil ay hindi isang kaso ng pagiging alinman sa hindi o ayaw na ipahayag ang damdamin; ito ay pareho. Ang kawalan ng isang wika upang ilarawan ang mga panloob na kalipunan ng mga tao ay sumasalamin sa isyu kahit na higit pa. Ang mga kalalakihan ay hindi nagpapahayag ng kanilang sarili sa parehong bokabularyo na ginagamit ng mga kababaihan.

Mga Lalaki at ang Tiwala ng Damdamin

Ang mga lalaki ay madalas na hindi magtiwala sa kanilang damdamin. Maraming takot na kung magsimula sila upang pahintulutan ang kanilang mga damdamin, maaaring hindi nila mai-shut ang mga ito. Ito ay maaaring maging isang nakapangingilabot at nakakatakot na pag-iisip. Bagama't ang mga kababaihan ay minsan mag-alala tungkol dito, masyadong, ang kanilang antas ng pagkabalisa ay hindi halos talamak. Sa pagtingin sa mga emosyon bilang hindi mapigilan at pabagu-bago, pinalakas ng mga lalaki ang kanilang paniniwala na mas ligtas upang mapanatili ang mga damdamin na tago. Dahil ang mga tao ay binibigyan ng kaunting panghihikayat upang ipahayag ang kanilang mga damdamin, sila ay nag-aalangan na ilantad ang anumang emosyonal na kahinaan.

Ang pagpapalagayang-loob ay mapanganib na teritoryo para sa maraming tao. Binabanta nito ang kanilang kalayaan at ang mga pader ng katahimikan ng katahimikan kung minsan ay nagtatayo sila sa kanilang paligid. Ang mga lalaki ay may posibilidad na magkaroon ng malalapit na pagkakaibigan na mas mababa sa batayan ng pagiging kasapi o intimacy kaysa sa batayan ng mga nakabahaging gawain. Ang mga lalaki ay nag-aalala na ang intimacy ay maaaring mapuspos ang mga ito sa matinding damdamin at dalhin ang mga ito sa mapanganib na mga koneksyon. Hindi tulad ng mga kababaihan, ang mga bono na kanilang binubuo ay kadalasan ay may higit na gagawin sa katapatan kaysa sa nakabahaging mga damdamin, at malamang na hindi ito masining sa sarili kaysa sa mga kababaihan, lalo na tungkol sa kanilang mga damdamin at karamihan sa mga pribadong damdamin.

Sa pangkalahatan, ang mga lalaki ay nakikipagtulungan sa iba pang mga lalaki upang kumpirmahin ang kanilang katayuan at kagalingan sa mundo. Ang pagkakaibigan ay ang batayan para sa mutual rivalries at personal na hamon. Kapag lumitaw ang mga damdamin, binago ng maraming lalaki ang paksa, binabale ang isyu, o pinalayo ang paksa mula sa kanilang sarili. Mas gusto ng mga lalaking ito na kumilos na parang lahat ng bagay ay maganda, na parang ang ilang mga bagay ay mas mahusay na natitira na hindi alam. Sila ay nagpapanatili ng isang mahigpit na code ng katahimikan at tumanggi na tumawid sa ilang mga hangganan. Kahit na ang mga tao na hindi nasisiyahan sa kalagayan na ito, bagaman, maaaring walang ideya kung paano baguhin ito.

Ang mga babae ay natagpuan ang kanilang lugar sa mundo sa pamamagitan ng mga relasyon. Ang kakayahan ng isang babae na bumuo ng mga pagkakaibigan at mga intimate bond ay ang pangunahing ng kanyang pagkakakilanlan. Ang mga pakikipag-ugnayan na ito ay nagbibigay-daan sa mga kababaihan na ipahayag ang kanilang mga sakit, pagkabigo, at sakit, at suportado at hinihikayat. Nararamdaman ng mga babae ang kanilang pighati. Habang nagdadalamhati, maaari nilang ibunyag ang kanilang mga pinaka-kilalang damdamin - halimbawa, ang pagkakasala na nadarama nila para makaligtas sa isang mahal sa buhay o dahil sa hindi pagtagumpayan upang maiwasan ang pagkamatay o pagkawala. Hindi tulad ng mga kalalakihan, hinahanap at hinahanap ng mga kababaihan ang isang ligtas na lugar para ipahayag kung ano ang nasa kanilang puso at kaluluwa.

Ang mga lalaki ay dapat na maging isang bato; sila ay dapat na maging tagapagtanggol at problema-solver para sa kanilang pamilya. Ang mga lalaki ay bihirang iharap sa isang alternatibo sa pagiging malakas, may kakayahang, at kontrol. Mayroong malawak na pag-asa na dapat pamahalaan ng mga tao at i-moderate ang pamimighati ng pamilya. Ang mga ito ay upang insulate ang pamilya mula sa karagdagang pinsala at kumuha ng responsibilidad at kumpunihin kung ano ang nangyari. Siyempre, imposibleng ibalik ang mga bagay-bagay nang eksakto kung paano sila dati, ngunit ang galit na gawin ito ay napakalakas at ang pag-asang napakahusay na maraming mga tao ay nagsisikap na gawin ito. Naghanap sila nang may kasiglahan para sa mga paraan upang pagalingin ang kanilang pamilya, na iginigiit na ang mga bagay ay madaling bumalik sa normal. Tulad ng mga puting kabalyero ng mga dating panahon, ang mga kalalakihan ay ang mga rescuer na ibabalik at mapanatili ang pagkakaisa ng pamilya. Upang maisakatuparan ang papel na ito, ang mga tao ay pinipilit na ipagpaliban o itigil ang kanilang sariling kalungkutan. Ang mga presyur ay walang tigil.

Ang pagdadalamhati ay tungkol sa mga damdamin, at maraming tao ang lubos na nakakaalam nito. Pagkatapos ng mga taon ng pagpigil, pagpigil, at pagtanggi sa damdamin ng isa, ang kalungkutan sa ilang sandali ay pinuputol ang lahat ng panlaban. Ang mga kalalakihan ay hindi immune sa damdamin; Ang kalungkutan ay nakakaapekto sa kanila bilang malakas na bilang mga kababaihan. Ngunit ang kanilang proseso ng pagdadalamhati ay madalas na hindi gaanong nakikita kaysa sa mga kababaihan. Ang mga kalalakihan ay nagdadalamhati sa loob, at ang kanilang trabaho sa pighati ay nagiging mas nagbibigay-kaalamang kaysa emosyonal.

Iniisip ng mga Lalaki ang kanilang Daan Sa Pamamagitan ng Kalungkutan

Naisip ng mga tao na ang kanilang paraan sa pamamagitan ng kalungkutan ay isang bagay na alam ng maraming kababaihan. Sila ay madalas na nakikita ng mga lalaki na nakapagtatakip ng kanilang kalungkutan sa isang kahon ng file sa likod ng kanilang utak. Ang mga lalaki ay tila tumatalikod, upang maalis ang kanilang mga damdamin. Upang gawin ang parehong, ang mga kababaihan ay nararamdaman na dapat nilang tanggalin ang bahagi ng kanilang puso. Ang mga kababaihan ay nagnanais ng isang matalik na koneksyon sa kanilang mga kasosyo, ngunit, kapag ang kanilang mga kasosyo ay umalis, wala silang paraan upang masira upang makita kung ang kanilang mga kasosyo ay aktibong nagdadalamhati.

Madalas na sinusubukan ng mga lalaki na pigilan ang kanilang kalungkutan. Ang ilan ay nagsisikap na huwag isipin ang pagkamatay ng kanilang mahal sa buhay, pagkawala ng trabaho, ang nagbabantang diborsiyo, o ang mga damdaming nauugnay sa mga pangyayaring ito. Ang kanilang mga pagsisikap ay sinadya na pagtatangka upang panatilihin ang mga negatibo at masakit mula sa matalas ang kanilang kaluluwa. Upang gawin ito, maaaring isipin ng mga tao ang tungkol sa mga praktikal at karaniwang gawain, tulad ng trabaho, palakasan, o gawaing-bahay. Ang ganitong uri ng paggambala sa sarili ay nagpapanatili ng nakababahalang mga kaisipan at mga alaala sa ilalim ng kontrol at, hindi bababa sa isang panahon, ay nagbibigay sa mga lalaki ng ilang emosyonal na kaginhawahan. Upang lumipat sa at sa labas ng kanilang kalungkutan ay nagbibigay sa mga tao ang kahulugan na sila ay nagtatrabaho sa pamamagitan ng ito, pagpapaalam pumunta kailanman at gayunpaman maaari nila.

Ang mga kalalakihan ay pinipilit na maging mga produktibong mamamayan at responsableng mga lalaki sa pamilya. Kailangan nilang maging abala sa paggawa ng mga bagay at nagpapakita ng kanilang kakayahan. Aktibidad ay isang natural na paraan para sa mga kalalakihan upang makatakas sa trauma. Ang pagpapanatiling abala ay may halaga para sa mga lalaki; kinokonsumo nito ang kanilang lakas at oras, at pinapanatili ang kanilang isip. Ang ilang mga lalaki ay tila nakaka-obsessive tungkol sa mga bagay tulad ng trabaho, ehersisyo, kalusugan, sports, pagiging magulang, o mga gawaing-bahay. Maraming nawalan ng kanilang sarili sa kaligtasan ng trabaho at karera at naging mga workaholics. Ang iba naman ay nakakakuha ng mga addiction tulad ng alak, pagsusugal, o sex; ang ilan ay naging sobra-espirituwal. Ang pagbabahagi at paggambala sa kanilang mga damdaming tumutulong sa mga tao na maiwasan ang kanilang sakit.

Higit sa ilang mga tao ang bumaling sa mga pisikal na gawain bilang isang paraan upang panatilihing ginulo. Ang pag-cut ng isang kurdon ng kahoy na panggatong o pagbuo ng isang imbakan na malaglag ay nagpapahintulot sa pisikal na sakit at konsentrasyon ng kaisipan upang lunurin ang kalungkutan. Anumang aktibidad ang gagawin hangga't pinapanatili nito ang tao na abala at tinutulungan siya na huwag pansinin ang kanyang sakit. Ang pisikal na gawain ay nagiging isa pang paraan upang makatakas sa katotohanan.

Ang mga kababaihan ay madalas na pinupuna ang mga lalaki para sa intellectualizing kanilang kalungkutan. Ito ay isang paraan para sa mga tao na itago ang kanilang mga damdamin, naniniwala sila. Mula sa pananaw ng babae, mayroong isang pagkakakonekta sa pagitan ng ulo at ng puso. Ang pagtatangka ng lalaki na "manatili sa kanyang ulo" ay isang pagsisikap sa pagbibigay-katwiran kung ano ang nangyari sa kanya. Sa pamamagitan ng sistematikong pagsusuri sa mga kaganapan at kalagayan, ang lalaki ay naghahanap ng lohikal at makatwirang paliwanag. Naniniwala siya na umiiral ang isa; upang matuklasan ito, kailangan lang niyang mag-isip ng matagal o sapat na katagalan. Ang paghahanap ng impormasyon, pag-aaral ng literatura, o pagkuha ng payo ng iba ay nagbibigay-diin sa kanyang pag-iisip. Ang Intellectualizing ay hindi humadlang sa masakit na alaala ng tao. Sa halip, pinahintulutan niya ang mga alaala na ito upang makuha ang mga katotohanan nang tama at upang makita kung mayroong ilang detalye na hindi niya nakuha. Hindi komportable tulad ng mga alaala na ito, alam niya na ang mga ito ay susi sa kanyang pag-iisip na proseso.

Ang kalungkutan ay Isang Napaka Pribadong Karanasan

Walang pagtanggi na ang kalungkutan ay isang pribadong karanasan. Minsan ang mga kababaihan, tulad ng mga lalaki, ay mas gusto mag-isa sa kanilang mga damdamin. Ngunit, mas madalas kaysa sa hindi, ang mga kababaihan ay naghahanap ng pagsasama upang suportahan ang kanilang mga damdamin at upang masiyahan ang kanilang mga pangangailangan para sa matalik na pagkakaibigan. Ang mga lalaki ay nasaktan at nalalaman na nasaktan sila, subalit mas gusto nilang mag-isa. Kahit na sa trabaho kapag walang sinuman sa paligid, sa labas sa gubat, sa isang bangka, nagmamaneho mag-isa sa kotse, o sa labas sa garahe, ang mga tao ay naghahanap ng mga pribadong lugar at oras upang ipahayag ang kanilang mga damdamin. Ginagamit ng mga kalalakihan ang mga pribadong sandali upang mapalabas ang kanilang mga damdamin at harapin ang kanilang mga damdamin. Ang mga lalaki ay umiiyak, ngunit bihirang nakapaligid sa iba. Ang lalaki ay hindi magkakaroon ng iba pang paraan.

Ang kalungkutan ay ang mahusay na emasculator. Karamihan sa atin ay hindi makakaalam ng ibang oras sa ating buhay kapag tayo ay ganap na ganap at ganap na nakuha. Ang kawalan ng katiyakan ay lalo na matindi para sa mga kalalakihan na ang pagkakakilanlan, halaga, at pagpapahalaga sa sarili ay nakatali sa mga isyu ng kapangyarihan at awtoridad. Hindi lamang dapat mapanatili ng mga kalalakihan ang pagpipigil sa sarili, dapat silang maging masters ng kanilang domain. Ang nakikita bilang walang magawa at takot - o mas masahol pa, isang kabiguan - ay nakakahiya.

Sa halip na matalo sa kanilang pagkawala, maraming mga lalaki ang naniningil nang mas maaga, naghahanap ng mga paraan upang maipakita ang kanilang kontrol dito. Para sa ilang mga kalalakihan, maaaring nangangahulugan ito na makisali sa mga aktibidad na nauugnay sa pagkawala, tulad ng pag-aalaga sa mga pag-aayos ng libing o pagtugis ng mga ligal na remedyo. Ang ilan ay nakatuon sa iba pang mga aspeto ng buhay, tulad ng paglilinis ng basement o pag-aalaga sa hardin. Ang mga kalalakihan ay nag-tren laban sa kawalan ng lakas. Ang kanilang mga pagsisikap na maimpluwensyahan sa publiko ay nagpapakita na hindi nila nawala ang kanilang kakayahang gumawa ng mga desisyon o magdala ng pagkakasunud-sunod sa isang nagkakagulo na estado. Ang pagkabigo ay hindi isang makatwirang pagpipilian.

Reprinted na may pahintulot ng publisher,
Fairview Press, http://www.FairviewPress.org

Artikulo Source:

Kapag Nagdadalamhati ang mga Tao: Kung Bakit Nagdaramdam ang Iba't Iba't Paano Makatutulong
ni Elizabeth Levang, Ph.D.

Kapag ang mga Lalaki ay Nagdalamhati ni Elizabeth Levang, Ph.D.Ang sikologo na si Elizabeth Levang, may-akda ng Pag-alaala sa Pag-ibig, ay nagpapaliwanag sa mga natatanging paraan ng kalungkutan ng mga lalaki upang mas maiintindihan ng mga nagmamahal sa kanila kung ano ang kanilang pinagdadaanan.
"Sa wakas mayroon kaming isang matapat, prangka na paglalarawan ng mga kalalakihan at kalungkutan." - John Bradshaw, may-akda ng bestselling Bradshaw Sa: Ang Pamilya

Impormasyon sa / Order aklat na ito.

Tungkol sa Ang May-akda

Elizabeth Levang, Ph.D.ELIZABETH LEVANG, PH.D. ay isang may-akda, pambansang tagapagsalita, at tagapayo sa larangan ng pag-unlad ng tao at sikolohiya. Nagsasagawa siya ng mga programang pang-edukasyon at mga lektura tungkol sa kalungkutan at pagkawala, at kumunsulta rin sa mga korporasyon at organisasyon upang tulungan ang mga empleyado na nagdadalamhati. Ang kanyang unang libro ay Pag-alala sa Pag-ibig: Mga Mensahe ng Pag-asa para sa Unang Taon ng Pagdalamhati at Higit pa.

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

sundin ang InnerSelf sa

facebook-icontwitter-iconrss-icon

Kumuha ng Pinakabagong Sa pamamagitan ng Email

{Emailcloak = off}

MULA SA EDITOR

Ang Araw Ng Pagtatala Ay Darating Para Sa GOP
by Robert Jennings, InnerSelf.com
Ang partidong Republikano ay hindi na partidong pampulitika ng pro-Amerika. Ito ay isang iligal na pseudo-pampulitikang partido na puno ng mga radikal at reaksyonaryo na ang nakasaad na layunin ay upang matakpan, mapahamak, at ...
Bakit Maaaring Pinakamalaking Natalo sa Kasaysayan ni Donald Trump
by Robert Jennings, InnerSelf.com
Nai-update Hulyo 2, 20020 - Ang buong coronavirus pandemic na ito ay nagkakahalaga ng isang kapalaran, marahil 2 o 3 o 4 na kapalaran, lahat ng hindi kilalang sukat. Oh oo, at, daan-daang libo, marahil isang milyon, ng mga tao ang mamamatay ...
Mga Blue-Eyes vs Brown Mata: Paano Natuturo ang Rismismo
by Marie T. Russell, InnerSelf
Sa episode ng Oprah Show noong 1992, ang nanalong award-anti-rasism activist at tagapagturo na si Jane Elliott ay nagturo sa madla ng isang matigas na aralin tungkol sa rasismo sa pamamagitan ng pagpapakita kung gaano kadali ang matuto ng pagkiling.
Isang Pagbabago Ay Gonna Halika ...
by Marie T. Russell, InnerSelf
(Mayo 30, 2020) Habang pinapanood ko ang balita sa mga kaganapan sa Philadephia at iba pang mga lungsod sa bansa, nasasaktan ang aking puso sa kung ano ang nagaganap. Alam ko na ito ay bahagi ng mas malaking pagbabago na isinasagawa ...
Ang Isang Kanta ay Makakapukaw sa Puso at Kaluluwa
by Marie T. Russell, InnerSelf
Mayroon akong maraming mga paraan na ginagamit ko upang malinis ang kadiliman mula sa aking isipan kapag nalaman kong mayroon itong crept in. Ang isa ay ang paghahardin, o paggugol ng oras sa kalikasan. Ang isa pa ay katahimikan. Ang isa pang paraan ay ang pagbabasa. At isa na ...