Relihiyon at Ispiritwal: Kapareho o Iba't Ibang?

Relihiyon at Ispiritwal: Kapareho o Iba't Ibang?

Ang bawat tao sa mundo ay nasa espirituwal na landas. Gayunpaman, hindi lahat ng tao ay alam na nasa isang landas. Karamihan sa mga tao ay nakikita ang kanilang mga pagsisikap upang maiwasan ang kalungkutan at maghanap ng kaligayahan bilang episodiko, hindi bilang walang pagbabago na pagganyak sa likod ng lahat ng ginagawa nila.

Ispiritualidad at Religiosity: Ano ang Pagkakaiba?

Ang espirituwalidad ay madalas, ngunit hindi madalas tumpak, na kinilala sa pagiging relihiyoso. Kahit na ang isang tao ay inaasahan na ang dalawang ay magkasingkahulugan, magkakaiba sila sa ilang mahahalagang paraan.

Ang espirituwalidad ay may malay na hangarin, at samakatuwid ay indibidwal. Ang pormal na relihiyon, sa kabilang banda, ay isang sangay ng sibilisadong lipunan - tulad ng negosyo, pulitika, at sining. Ito ay maaaring inilarawan bilang isang panlipunang aktibidad, na idinisenyo upang mapasigla ang sangkatauhan sa pangkalahatan, at itatatag upang makinabang ang maraming tao hangga't maaari.

Ang pagiging espirituwal, sa kabaligtaran, ay relatibong eksklusibo, sapagkat hinihingi nito hindi lamang ang personal na paglahok ngunit seryosong personal na pagsisikap. Ang mga ideyal nito ay hamunin ang integridad ng lahat na naghahangad ng katotohanan.

Hinihingi ng mga Relihiyon para sa Outward Pagsunod

Hinihingi ng relihiyon, sa halip, ang pagsang-ayon sa kung ano ang maaaring tinatawag na "batas ng mga katamtaman": pagbaba ng mga taas na inaasahan ng mga tao na hangarin, at - sa pamamagitan ng pagtanggap ng pagnanais para sa temporal na katuparan bilang tama at natural - pagpuno sa kalaliman mula sa inaasahang umakyat. Ang pormal na relihiyon, mahalagang, ay panlabas, pampubliko, at (upang makamit ang pinakamalawak na pagtanggap) ng pagbawas ng pinakamataas na katotohanan.

Ang Espirituwalidad Nangangailangan ng Personal na Pagsisikap

Ang pokus ng ispiritwalidad, sa kabilang banda, ay panloob, personal, at (para sa pinakadakilang personal na pakinabang) na walang pagkakasundo, ang Relihiyon ay inilaan upang tanggapin ng lahat; Samakatuwid, ang mga turo nito ay madaling sundin. Sa kabaligtaran, ang mga hinihiling ng espirituwal na landas ay maaaring tila mahigpit, ngunit ang pagkalalaki nito ay tila lamang. Para sa tunay na layunin ng buhay, na kung saan ay upang maiwasan ang kalungkutan at makamit ang lubos na kaligayahan, habang ang kamangha-mangha na kagila ay matindi din. Ang mga mata ng mga tao ay nagpapakita ng kaibahan ng kaakit-akit. Ang kagalakan ng kagalakan ay kumikislap nang maliwanag sa mga mata ng mga nabubuhay sa mataas na espirituwal na mga ideyal. Sa paningin ng mga tumatanggap sa mga kompromiso sa relihiyon ay nag-aalok sa kanila, mayroon pa rin matagal na mga anino ng sakit.

Ang espirituwalidad ay nangangailangan ng isang tao na magkaroon ng personal na pananagutan para sa kanyang sariling pag-unlad. Ang pormal na relihiyon ay gumagawa ng mas kaunting mga kinakailangan. Ito ay, sa isang kahulugan, isang kontrata sa lipunan sa pagitan ng tao at Diyos, na inilabas ng mga institusyong relihiyoso. Ang pangunahing responsibilidad ng indibidwal sa mga relihiyosong bagay ay ang pagtanggap niya sa mga ritwal at dogma na itinakda ng kanyang institusyon para sa kanya. Ipinapalagay na sa kanyang ngalan ay ang pasanin ng pagtukoy ng pagkakaiba sa pagitan ng katotohanan at pagkakamali, tama at mali, higit pa o mas kaunting bilang isang dahon sa mga abogado ang pasanin ng pagpapaliwanag sa mga legal na usapin. Ang relihiyosong tradisyon, kung gayon, tulad ng mga legal na pangunahin, ay nagsisilbi sa layunin ng pagpapanatili ng mga gawi na itinatag.


Kunin ang Pinakabagong Mula sa InnerSelf


Relihiyon, Agham at Path ng Espirituwal

May isang likas na pagsalungat sa pagitan ng pormal na relihiyon at ng mga agham. Ang mga pagsisikap ng siyensiya, na nakakubli ng hindi mabilang na bilang ng mga lihim ng Kalikasan, ay nagbibigay ng iba't ibang pananaw ng katotohanan mula sa relihiyon. Ang agham ay nagtatakwil ng ideya ng isang kontrata sa pagitan ng tao at ng kanyang gumawa. Naghahangad ito matuklasan ang mga katotohanan ng mga bagay, samantalang ang relihiyon lamang Ipinahayag katotohanan, na nag-aangkin na ito ay ipinahayag sa sangkatauhan matagal na ang nakalipas at hindi kailanman nagbabago. Ang patuloy na paghahanap ng Science para sa mga katotohanan ay nagpapakita ng isang malinaw na banta, samakatuwid, sa konsepto ng paghahayag. Ang relihiyon, sa ilalim ng presyon ng di mabilang at hindi mapag-aalinlanganan na mga bagong katotohanan, ay kailangang tanggapin ang pangangailangan nito na magkasama sa agham, at sa gayon ay inamin na may mukhang mas mataas at mas mababang antas ng katotohanan. Gayunpaman, hindi maaaring baguhin ng relihiyon ang paggigiit nito, na ang mas mataas na antas ay, sa katapusan, patunayan ang tanging totoo.

Ang landas ng kabanalan ay kumakatawan sa parehong relihiyon at agham. Sa ilang mga paraan, gayunpaman, ito ay mas katulad ng agham, para dito, din, naglalayong katotohanan kaysa sa simpleng pagpapahayag nito. Ang mga espirituwal na aral ay nagpapahayag ng mga natuklasan na ginawa ng mga naghahanap ng indibidwal (katulad ng mga siyentipikong mananaliksik), ngunit, tulad ng materyal na agham, hinihimok nila ang mga tao na i-verify ang bawat claim, at hindi mananatiling nasiyahan sa paniniwala o pahayag lamang kung gaano ka nakakumbinsi ito ay nakasaad. Kung paano ang agham, bukod pa rito, na hindi nag-iisip ng walang takdang konklusyon sa paghahangad nito, ang espirituwal na pag-unlad ay hindi nagtatapos. Ang tanging "pagtatapos" na ito ay nagpapakita ng kawalang-hanggan!

Pagkakaiba sa Pagitan ng Science & Spirituality

Relihiyon at Ispiritwal: Kapareho o Iba't Ibang?Gayunpaman, mayroong isang mahalagang pagkakaiba sa pagitan ng mga pagtuklas ng espirituwal na paghahanap at ng mga agham: Bagaman ang espirituwal na paghahanap, tulad ng siyensiya, ay tuluy-tuloy, ang mga natuklasan nito sa sandaling ginawa ay unibersal at hindi pangkaraniwan. Ang espirituwal na landas, pagkatapos, ay nakakuha ng isang bagay na hindi makamit ng agham, dahil ang mga phenomena na ginalugad ng agham ay napapailalim sa maraming pagbabago sa pananaw. Dahilan, masyadong - ginagamit ng tool science - pinanatili ang isip na nakasulat sa loob ng makitid na enclosure ng madaling makaramdam na pang-unawa. Hindi nito mapansin ang mas malaking kalinawan ng tunay na intuwisyon.

Sa agham, bukod pa, kahit na ito ay nagmula sa mga katotohanan at hindi nagkakuha ng mga konklusyon mula sa mga teorya ng untested bilang teolohiya ay, ay bahagyang mas maliit kaysa sa teolohiya. Ito ay kumakapit sa mga batas nito, kung minsan kahit na masyado, habang ang teolohiya ay kumakapit sa mga dogma nito. Ang mga espirituwal na turo, sa kabaligtaran, ay hinihimok ang mga tao na hindi masisiyahan sa mga kahulugan, ngunit upang palakpakan ang itaas sa tuwirang pananaw hanggang sa walang hanggang katotohanan may karanasan, gaya ng, "nang harapan."

Ang Dogmas ng Agham at Relihiyon

Ang mga relihiyon sa mundo, mula sa isang pag-aaral ng kanilang mga dogma, ay tila malawak na hindi pagkakasundo sa isa't isa. Ang agham mismo, kahit na sa pangkalahatan ay nagbibigay-diin sa mga katotohanan na napatunayang, ay walang anuman na bukas sa "nakakabagabag" kahit na pagkatapos na ito ay napatunayan sa kasiyahan ng isang batang henerasyon ng mga siyentipiko. Ang mga siyentipiko ay maaaring maging dogmatiko, sa ibang salita, kapag ang kanilang pagtingin sa katotohanan ay na-boxed ng lifelong na ugali. Sila ay mga tao, pagkatapos ng lahat. Gayunpaman, ang agham - hindi katulad ng relihiyon - ay kilala na baguhin ang ilan sa mga "fixed" dogmas na opisyal mula sa oras-oras, kapag ang mga proofs ay naging hindi mapag-aalinlanganan.

Ang mga espirituwal na turo, sa kabaligtaran, ay hindi kailanman kailangang mabago, sapagkat bagama't hindi ito ipinahayag sa dogmatically, ang mga taong may malalim na espirituwal na pananaw sa bawat bansa, bawat edad, at bawat relihiyon ay nagpahayag ng parehong karanasan ng katotohanan. Anuman ang pamana ng kultura at relihiyon - ang ilan sa mga tagakita ay talagang hindi marunong bumasa at sumulat, at samakatuwid ay hindi pamilyar sa kanilang sariling pamana - inihayag nila ang parehong mga batayang tuklas, batay sa direktang karanasan. Sa kanilang pakikipag-isa na may mas mataas na kamalayan narinig nila ang isang mahusay na tunog (ang Amen, ang ilan ay tinawag ito o AUM, o Ahunavar, o ang "tunog ng maraming tubig" sa Biblia); nakita nila ang isang walang hangganang liwanag; nakaranas sila ng isang mapagmahal na pag-ibig; higit sa lahat, natuklasan nila ang isang lubos na kaligayahan. Ang mga napaliwanagan na mga kaluluwa tulad ng mga ito ay palaging hinihikayat ang iba na talikdan ang lahat ng mga hangarin bilang limitado sa sarili, at upang maghanap ng pagbabago sa walang-hanggang kamalayan sa sarili.

Disiplina sa Sarili: Path of Spirituality

Ang salitang "relihiyon" ay nagmumula sa Latin, religare, "upang itali, upang magtali." Ang "may-bisang" na inilaan dito ay may kasamang iba't ibang uri ng pagdidisiplina sa sarili, ngunit hindi ibig sabihin na magpataw sa sinuman. Ang isang maligamgam na tao at nag-aatubiling tao, hindi makatanggap ng relihiyon maliban kung ito ay pinangangasiwaan bilang isang mabait na payo - o kung minsan, paminsan-minsan, dumaloy sa galit na galit na anathema! - ay hindi malamang sa alinmang kaso upang tanggapin ang konsepto ng sarili-discipline. Samakatuwid, ang relihiyosong relihiyon ay hindi partikular na hinihikayat ang disiplina sa sarili. Ito ay nagpapalawak sa konsepto na iyon, sa halip, sa pamamagitan ng pagnanais na kontrolin ang daan iba pagsamba at paniniwala. Sa katunayan, ang disiplina sa sarili ay nagpapahiwatig sa mga lider ng institusyon ng isang tiyak na awtonomiya, at samakatuwid ay ang kalayaan, na maaaring humantong sa panahon sa maling pananampalataya.

Ang katotohanan na itinuturo sa espirituwal na mga turo ay hindi natatakot sa pagtatanong. Tulad ng sikat ng araw, ito ay kumikinang lamang. Ang mga taong mahigpit na kumapit sa mga doktrina ng relihiyon ay ginagawa ito dahil wala silang lubos na kumpiyansa sa kanila! Natatakot sila na ma-questioned baka ang kanilang mga paniniwala - tulad ng isang taong yari sa niyebe sa ilalim ng isang mainit na araw - matunaw shapelessly. Ang dogmatikong relihiyon ay treads maingat, tulad ng paglalakad sa pamamagitan ng isang madilim na lagusan, natatakot na ang kandila ito hold maaaring extinguished nang hindi inaasahan. Ang bawat bagong ideya ay tila nagbabanta ito, tulad ng isang sariwang simoy na maaaring sa anumang sandali ay gumawa ng liwanag ng kandila ang kisap at mamatay.

Relihiyon: Nakatuon sa Dogma?

Relihiyon at Ispiritwal: Kapareho o Iba't Ibang?Ang mga kahulugan ay hindi maaaring katumbas ng kanilang tinukoy. Sa matibay na pangako ng relihiyon sa mga dogma nito, kaya maingat na pinagtutuunan ng natutunan na mga teologo, ang mga pagpapakahulugan na iyon ay lalong kanais-nais sa katotohanan mismo.

Sa mas mababang antas ng aktibidad ng relihiyon, ang serbisyo ay direktang ibinibigay sa publiko. Ang mga tao sa papel ng paglilingkod sa iba ay maaaring paminsan-minsan ay may kamalayan na ang isang salungatan ay umiiral sa pagitan ng pagsunod na hinihingi ng mga ito sa pamamagitan ng kanilang mga superyor at isang kamalayan sa mga espesyal na pangangailangan ng mga indibidwal. Marahil ang isang tao ay nangangailangan ng isang sagot sa ilang mga pag-aalinlangan na tanong o pagdududa. Bakit, ang administrador nagtanong, hindi lahat ay maaaring tanggapin ang lahat ng mga opisyal na paliwanag, kaya painstakingly nagtrabaho out para sa lahat? Ang kanyang kagustuhan ay para lamang ipahayag ang katotohanan, sa halip na ipaliwanag ito nang may maingat na pansin sa mga salita sa bawat oras na ang parehong paksa ay itataas.

Ito ang partikular na bentahe ng dogma: Tinitiyak nito ang pangangailangan para sa walang katapusang karagdagang paliwanag. Ang mga tagapangasiwa, at ang iba pa sa mataas na posisyon, ay ginusto na pag-isiping mabuti sa malawak na mga patakaran. Sa pangkalahatan, sila ay walang pasensya sa mga eksepsiyon - lalo na sa mga tanong na masyadong makatwiran! Ang patakaran ay ang kanilang "home ground." Ito ay may kaparehong bentahe bilang mga legal na pangunahin, dahil pinipigilan nito ang pangangailangan na mag-isip ng mga bagay sa bawat oras na muli.

Ang Pangangailangan sa Relihiyon: Mga Kahinaan at Kahinaan

Lahat ng nasa ilalim ng dami ng duality ay may mga lakas at kahinaan nito. Ang pangangailangan upang kontrolin ang mga paniniwala ng mga tao ay isang kahinaan ng mga institusyong relihiyoso. Maaaring ito ay hindi alinman sa batas laban sa o hindi iiwasan, dahil ito ay nakaugat lamang sa kalikasan ng tao. Sa kabila ng kahinaan na ito, gayunpaman, kinakailangan ang institusyunal na relihiyon, at isa sa mga punong palamuti ng sibilisasyon. Tinutulungan ng pormal na relihiyon na itaas ang sangkatauhan sa itaas ng antas ng mga hayop, at binibigyang inspirasyon ang mga tao na isama ang isang bagay na mas marangal sa kanilang buhay kaysa sa mga nalalaman lamang na kasiyahan.

Gayunman, ang relihiyosong relihiyon, sa paggana nito upang makontrol, ay nagpapalusog sa labis na pagnanasa para sa kapangyarihan at para sa kayamanan na nagbibigay ng kapangyarihan. Ang relihiyon ay dapat na tulungan ang mga tao mula sa maling akala, ngunit madalas na namamahala ito, sa pamamagitan ng pakikilahok sa sarili, upang patnubayan sila pabalik dito. Ang teolohiko DD degree (Doctor of Divinity) ay madalas na nagmumungkahi ng isa pang kahulugan sa aking isip: "Doctor of Delusion."

Ang Relihiyon Nangangailangan ng Pagsunod

Ang mga relihiyosong organisasyon ay halos palaging pinipilit ang kahalagahan ng pagsunod. Pagsunod sa kanino? Buweno, yamang ang lahat ng relihiyon ay nararapat na sumunod sa kalooban ng Diyos, ang tanging tanong na natitira ay, Paano malaman ang kalooban ng Diyos? Ang mga awtoridad ay sumagot sa tanong na ito sa pamamagitan ng pag-aangkin na sila mismo ang nagpapahayag ng kalooban ng Diyos. Karamihan sa kanila, sa katunayan, ay mas interesado sa pagpataw ng kanilang sariling kalooban, o marahil sa pagsusulong ng isang kaginhawaan sa pamantayan ng organisasyon, kaysa sa paglilingkod sa mga personal na pangangailangan ng mga tao. Bihirang sabihin ng mga awtoridad ng relihiyon kung ano ang kanilang tinawag na "kalooban ng Diyos" sa isang paraan upang ipakita ang pagmamalasakit sa mga pangangailangan.

Kahit na ang patnubay ng tao ay ibinibigay nang buong kababaang-loob at taos-pusong, ito ay nabigo. Maaaring ito ay inspirasyon ng Diyos. Gayunpaman, ang inspirasyon nito ay dapat na dumaan sa filter ng pag-unawa ng tao. Ang isa lamang na nakamit ang pagiging perpekto sa kamalayan ng Diyos ay lubos na nakasalalay. Ang gayong mga kaso, gayunpaman, ay tulad ng malungkot na isla sa isang malawak na dagat. Paano dapat tumugon ang isang tao sa mga direktiba, kung hindi, kung ang isa ay isinasaalang-alang ang mga ito na hindi makatuwiran, o kahit na di-matuwid? Ang pinakamatalino na di-sinasadyang mga tao ay maaaring gumawa ng mga pagkakamali.

Kagandahang-loob at Paggalang sa Lahat

Ang dalawang mahahalaga sa pakikipag-ugnayan ng tao ay kagandahang-loob at paggalang. Ang mga katangiang ito, tulad ng lubricating oil, ay nagpapanatili ng maayos na makinarya ng ugnayan ng tao. Ang self-righteous o galit na komprontasyon ay laging nag-iiwan ng isang nalalabi ng mga negatibong vibrations, kahit na ang mga motibo ay tunog, at kahit na ang pagkasuklam ay makatwiran. Sa anumang di-pagkakasundo, lalo na sa mga superyor ng relihiyon, dapat isaalang-alang ang isa upang ipahayag ang sarili nang matapat at mabait. Huwag pakiramdam ang damdamin sa damdamin, ngunit subukan na maging kawanggawa. Ang pag-ibig sa kapwa ay paraan ng Diyos. Kung nasumpungan mo ang iyong sarili sa hindi pagsang-ayon sa isang tao, samakatuwid, ay maging labis na nag-aalala sa damdamin ng taong iyan para sa iyong sarili. Subukan na makita ang lahat ng tao nang pantay-pantay bilang iyong mga kapatid sa Diyos. Pag-isipan na ang iyong mga superyor, ay marahil ay gumagawa lamang ng kanilang makakaya, ayon sa kanilang sariling pag-unawa. Sa kaunting kabaitan sa iyong bahagi, maaari mong mahanap ito posible upang maabot ang isang uri ng accommodation.

Reprinted na may pahintulot ng publisher,
Crystal Clarity Publishers.
© 2003.
www.crystalclarity.com.


Ang artikulong ito ay excerpted may pahintulot mula sa libro:

Ang Diyos ay Para sa Lahat
ni J. Donald Walters.

Ang artikulong ito ay excerpted mula sa libro: Ang Diyos ay Para sa Lahat sa pamamagitan ng J. Donald Walters.Malinaw at simpleng nakasulat, lubusang hindi nonsectarian at di-dogmatic sa kanyang diskarte, Ang Diyos ay para sa Lahat ay ang perpektong panimula sa espirituwal na landas. Ang librong ito ay nagdudulot ng sariwang bagong pananaw sa ating sarili at sa ating mga pinaka-banal na gawain.

Impormasyon sa / Order aklat na ito.

Higit pang mga libro sa pamamagitan ng may-akdang ito.


Tungkol sa Author

J. Donald Walters, may-akda ng artikulo: Relihiyon at Ispiritualidad - Parehong o Iba't ibang?

Ang J. Donald Walters (Swami Kriyananda) ay nagsulat ng mahigit sa walong libro at na-edit ang dalawang aklat ng Paramhansa Yogananda na kilala na: Ang Rubaiyat ng Omar Khayyam Ipinaliwanag at isang pagtitipon ng mga kasabihan ng Guro, Ang Kakanyahan ng Self-Realisation. Sa 1968 Walters itinatag Ananda, isang sadyang komunidad malapit sa Nevada City, California, batay sa mga turo ng Paramhansa Yogananda. Bisitahin ang website ng Ananda sa http://www.ananda.org

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

sundin ang InnerSelf sa

facebook-icontwitter-iconrss-icon

Kumuha ng Pinakabagong Sa pamamagitan ng Email

{Emailcloak = off}