Ang Paghadlang Ng Ang Amerikanong Panaginip

Ang Paghadlang Ng Ang Amerikanong Panaginip

Nang mamatay si Charles Manson noong Nobyembre 2017, ang kanyang pangalan ay nagdala ng timbang kahit na sa mga hindi nabubuhay nang gumawa siya ng kanyang mga krimen.

Sa loob ng maraming mga dekada, si Manson ang simbolo ng kasamaan, isang tunay na buhay na boogeyman na lumitaw bilang ang American na konsepto ng kasalanan na nagkatawang-tao. Ang kanyang kamatayan natapos 48 taon ng pagkabilanggo para sa isang serye ng mga pagpatay sa Agosto 1969, ang ilan sa kung saan siya nakatuon, karamihan sa kung saan siya iniutos.

Ngunit ang kanyang kamatayan ay nagpapaalala rin sa amin sa sobrang pagmamahal ni Manson na gumawa ng isang pangalan para sa kanyang sarili. Habang nagsasaliksik ako ang aking libro sa Los Angeles sa 1960s, Ako ay sinaktan kung gaano ang katanyagan - higit sa sining, higit sa relihiyon, higit sa pera - na pinasigla Manson na nag-alaga mula sa bilangguan, sa musikero, sa pagpatay. Sa kanyang paraan, siya ay isang maagang nag-aampon ng isang bagay na kumalat sa kultura ng Amerikano ngayon.

Ang pagiging isang bagay sa labas ng wala

Ayon kay Charles Manson, nang siya ay isang lalaki, ang kanyang pamilya ay hindi nagbigay ng pansin sa kanya: Ang kanyang ina, isang kalapating mababa ang lipad at maliit na oras na magnanakaw, sa sandaling nakikipagkita sa kanya para sa isang pitsel ng serbesa.

Si Manson ay ibinilanggo sa unang pagkakataon sa 13, para sa pagnanakaw. Sa oras na siya ay sa kanyang maagang 30s, gusto na niyang ginugol ang kalahati ng kanyang buhay sa likod ng mga bar.

Bilang siya ay inilabas mula sa Terminal Island sa bilangguan ng Island Island sa 1967, siya panicked at tinanong ang bantay-bilangguan na hindi buksan siya sa mundo. Ang guwardiya ay tumawa, ngunit malubha si Manson. Ang bilangguan ay ang tanging tunay na tahanan na kilala niya.

Kapag ang lifelong con man hit sa mga kalye, marami ay nagbago dahil 1960, ang taon na siya ay huling tasted kalayaan. Iyon ang Tag-init ng Pag-ibig, at si Manson ay lumipat sa San Francisco, ang sentro ng rebolusyong pangkultura ng Amerika.

Doon ay natagpuan niya ang mga bata na masunurin sa bulaklak - madaling mga marka, kahit na para sa isang di-nakikitang manloloko. Pinagtibay niya ang hirsut na hitsura ng tribu, nire-recycle ang ilan sa mga siyentipikong Scientology na kinuha niya sa pinagsamang at sinimulan ang pagbuo ng isang "pamilya" ng mga tagasunod na uminom sa kanyang pagpapausig. Siya ay nanunukso sa nawala at napinsala na mga kabataang babae - mga nasugatan na mga ibon - at inisip nila na maganda sila, hangga't sinundan nila siya.

Hinangad niya ang katanyagan. Karapat-dapat siya sa katanyagan, siya ay nangangatuwiran, at kailangan niya upang mapansin siya ng mundo. Ang musika ay magiging kanyang sasakyan: Alam niya ang ilang mga chords at maaaring makatwirang gayahin ang kapayapaan, pag-ibig at bulaklak etos sa kanyang lyrics.

"Ang kanyang mga tagasunod ay walang ideya na si Charlie ay nahuhumaling sa pagiging sikat," tagasuring biographer Jeff Guinn sumulat. "Sinabi niya sa kanila na ang kanyang layunin, ang kanyang misyon, talaga, ay magturo sa mundo ng isang mas mahusay na paraan upang mabuhay sa pamamagitan ng kanyang mga awit."

Dinala niya ang kanyang "pamilya" ng mga nasira ng mga kalakal sa Los Angeles at ipinadala ang kanyang mga kababaihan upang makahanap ng mga tao na maaaring makatulong sa kanya sa kanyang pakikipagsapalaran. Habang nakikipag-usap sa isang araw, isang dalawa sa mga batang babae ang natagpuan ng isang madaling marka: ang malaking-puso, mapagbigay at nakikilalang pantalong tambalan para sa Beach Boys, Dennis Wilson.

Kinuha niya sila, kinuha sila sa bahay para sa gatas, cookies at sex, at pagkatapos ay iniwan para sa sesyon ng pag-record. Nang bumalik si Dennis sa gitna ng gabi, ang mga batang babae ay naroon pa, kasama ang Charles Manson at 15 iba pang mga kabataang babae, halos lahat ay hubad. Para sa isang sex junkie tulad ni Dennis, ito ay paraiso. Nagyayabang niya ang tungkol sa kanyang mga kasama sa kuwarto na nubile sa kanyang mga kaibigan sa rock star, at sa pagtatapos ng 1968, Record Mirror ng Britanya nag-publish ng isang profile na may pamagat na "Dennis Wilson: Ako Live Sa 17 Girls."

Nagmamalas sa mga coattails

Nakita ni Manson si Dennis - at ang kanyang mga kapatid na Beach Boy na si Brian at Carl - bilang kanyang entrée sa negosyo ng musika at internasyonal na katanyagan. Kahit na ang star ng grupo ay lumiliwanag sa pamamagitan ng huli na '60s - hindi na sila ang hip boy band na kanilang minsan ay naging - ito ay hindi bababa sa isang paa sa pintuan ng industriya ng musika. Sa kanyang oras bilang kasamahan sa kuwarto ni Dennis Wilson, nakilala ni Manson ang producer ng rekord na sina Terry Melcher, Cass Elliot ng Mamas at Papas, Neil Young at Frank Zappa.

Kumbinsido na gagawin niya si Manson - na tinawag niya ang Wizard - sa isang bituin, hinimok ni Dennis ang kanyang mga kapatid na lalaki na i-record ang paulit-ulit na mang-aawit sa studio ng Beach Boys sa bahay ni Brian Wilson. Saanman pumunta si Manson, siyempre, sumunod ang kanyang "pamilya". Si Marilyn Wilson, na asawa ni Brian noong panahong iyon, ay nagkaroon ng mga banyo na umuunlad pagkatapos ng bawat sesyon, na natatakot na ang mga batang babae na marumi ay nagkakalat ng sakit. (At ang mga ito ay, bagaman hindi ang uri na nagpakita sa mga upuan sa banyo. Si Dennis ay nagtapos, para sa mga kababaihan ng Manson, kung ano ang jokingly tinutukoy bilang pinakamalaking bill ng gonorea sa kasaysayan.)

Matapos ang mga pagsisikap ni Dennis ay walang bunga, pinalitan ni Manson si Melcher, na gumawa ng Byrds at Paul Revere at Raiders. Ipinakilala ni Melcher at Wilson ang Manson sa lipunan ng musika ng Los Angeles, higit sa lahat sa pamamagitan ng mga lavish parties sa estate sa Cielo Drive na ibinahagi ni Melcher sa artista na si Candace Bergen. Sa mga partido ni Cass Elliot, nilalaro ni Manson ang whirling dervish sa sahig ng sayaw, na nakakaaliw sa lahat ng kanyang malambot na paggalaw ng unggoy.

Nang marinig ni Neil Young si Manson kantahin ang kanyang mga komposisyon sa isang drop-in sa bahay ni Dennis Wilson, tinawag niya ang Mo Ostin, presidente ng Warner-Reprise Records, upang himukin ang boss upang bigyan ang lalaki ng makinig. Binabalaan siya ng kabataan na si Manson ay isang maliit na out doon at spewed songs higit sa kumanta sa kanya. Ngunit pa, si Young ay nagpipilit na mayroong isang bagay doon.

At nagkaroon. Ang tinig ni Manson ay sapat na sapat na siya isang makatwirang inaasahan sa pagkuha ng kontrata sa pag-record. Ang kanyang mga orihinal na komposisyon ay sapat na maitatala: Ang mga Beach Boy ay inangkop ang isa sa kanyang mga awit sa isang bagay na tinatawag na "Never Learn Not to Love," na kanilang ginawa sa pinakamagaling na "Mike Douglas Show."

Ang mga lyrics ni Manson, sa kasamaang-palad, ay halos walang kamalayan, sapat na masama upang bigyang-katwiran ang pagtanggi ni Ostin at para kay Melcher na sabihin sa Manson hindi niya makuha ang kontrata ng rekord na gusto niya.

Ngunit huli na para tumigil ngayon. Siya ay lasing mula sa labangan ng katanyagan. Siya ay pinaghalo ng mga bituin sa bato at naisip na siya ay may karapatan na maging isa.

Manson's American dream

Ang pangarap na Amerikano ay inilarawan sa ganito: Lumapit sa Amerika na walang anuman at, sa mga dakilang kalayaan at pagkakataon na inaalok ng bansa, lumabas sa buhay na may kasaganaan. Ito ay inilarawan lamang bilang perpektong kalayaan - na naninirahan sa isang malaya at matibay na lipunan, na walang makakaapekto sa mga tao kundi isang bukas na daan.

Sa ilang mga punto, nagbago ito. Sa mundo pagkatapos ng digmaan ng masaganang paglilibang at instant na kasiyahan, ang isang etos ng pagkakataon, hirap sa trabaho at ang unti-unting akumulasyon ng kayamanan ay bumagsak, pinalitan ng pananabik para sa instant katanyagan at kapalaran. Marahil ito ay isang resulta ng kamangha-manghang kayamanan na nakikita sa bagong daluyan ng telebisyon. Siguro masunog ang mga bagong kilalang tao na ito sapagkat ang kanilang mga larawan ay dumaan sa cathode ray sa milyun-milyong bahay ng Amerika, na pinalitan ang bahay sa bagong sinehan.

Alinmang paraan, para sa milyun-milyon ngayon, ang pangarap na Amerikano ay simple ang mahigpit na pagtugis ng katanyagan. Tanungin ang isang kabataang lalaki kung ano ang gusto niya at maraming sasabihin na maging sikat - sa anumang paraan na kinakailangan.

Si Charles Manson ay isang maagang avatar para sa bagong konsepto ng American dream. Siya ay humingi ng katanyagan sa anumang gastos. Sinikap niyang makamit ang tanyag na tao sa pamamagitan ng musika at, nang hindi niya maabot ang layuning iyon, lumipat siya sa krimen. Oo naman, gugugulin niya ang 61 ng kanyang mga taon sa bilangguan sa 83. Ngunit ang mga camera ay pinagsama, ang mga papel ay na-print, ang mga libro ay naibenta. Walang makalimutan ang kanyang pangalan.

Sa tag-araw ng 1969, ang artista na si Sharon Tate at ilang mga houseguests ay naninirahan sa a Cielo Drive bahay kamakailan-lamang na vacated sa pamamagitan ng Terry Melcher at Candace Bergen. Hindi pinadala ni Manson ang kanyang pamilya para sa Melcher at Bergen - alam niyang lumipat sila. Sa halip, nais niyang takutin si Melcher at iba pang mga miyembro ng rock'n'roll clerisy. Ang pagpatay sa mga sumusunod na gabi nina Leno at Rosemary LaBianca ay inilaan din upang makapagbigay ng hysteria. Gumana ito.

Nakamit ni Manson ang kanyang layunin, at naging sikat na napalitan ng kanyang pangalan ang mga biktima. Ang mga krimen ay naging kilala bilang mga pagpatay sa Manson.

Tumingin sa media ngayon upang makita ang mga ideolohiyang inapo ni Manson, na nauuhaw sa katanyagan. Ang ilan ay hindi lamang nakakaapekto sa kahihiyan, pinatutunayan nila ito. Tandaan ang maagang mga round ng "American Idol" na may gulat na kakila-kilabot na palabas pagbibigay ng masasamang "mang-aawit" ng kanilang mga segundo ng 15 ng katanyagan?

Ang iba pang, mas nakamamatay na supling, ay maaaring ang mga lalaki na bumaril ng mga paaralan at mga tindahan ng kape at mga pulong ng panalangin-grupo. Maaaring sila ay patay na, maaaring sila ay nag-iwan ng isang trail ng pagkawasak sa kanilang kalagayan at hindi sila ay nagdalamhati. Ngunit tulad ng Manson, maaalala sila. Iyon ay tiyak na higit pa kaysa sa karamihan ng mga nabigo con lalaki ay maaaring claim.

Ang pag-uusapSa kasamaang palad, si Manson ay nagtapos sa kanyang layunin. Marahil ang pinakamahusay na paraan upang igalang ang kanyang mga biktima ay upang makalimutan ang kanyang pangalan.

Tungkol sa Ang May-akda

William McKeen, Propesor at Tagapangulo, Kagawaran ng Pamamahayag, Boston University

Ang artikulong ito ay orihinal na na-publish sa Ang pag-uusap. Basahin ang ang orihinal na artikulo.

Books sa pamamagitan ng ito May-akda:

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = William McKeen; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

sundin ang InnerSelf sa

facebook-icontwitter-iconrss-icon

Kumuha ng Pinakabagong Sa pamamagitan ng Email

{Emailcloak = off}