Limampung Taon na Ago, Ipinahayag ng Kahoy na Huling Patuloy ni Jimi Hendrix Ang Mga Inaasahan At Takot Ng Isang Bansa

kultura wars
Ang bersyon ni Hendrix ng Pambansang Awit ay pinagsama ang paggalang at rebolusyon. nelag0 / pixabay, CC BY

Ang isa sa pinakamalakas at nakagugulat na mga ranggo ng pambansang awit na kailanman naitala, ang iconic na awit ni Jimi Hendrix na halos hindi nangyari.

Sa kanyang memoir, ang drummer ni Hendrix na si Mitch Mitchell, inamin na ang banda ay "hindi nag-eensayo ... o binalak na gawin ang 'The Star-Spangled Banner' sa Woodstock."

Ang pagdiriwang ay dapat na balutin sa Linggo ng gabi, ngunit ang isang serye ng mga pagkaantala, ang mga jam ng trapiko at mga bagyo ay ipinagpaliban ang pagtatapos na set hanggang 9: 00 ng umaga sa susunod na araw. Si Hendrix ay hindi nakatulog sa gabi bago.

Naglaro si Hendrix ng higit sa isang oras noong Lunes ng umaga bago ipakilala ang kanyang regular na konsyerto, "Voodoo Child (Slight Return)."

"Maraming salamat at magandang gabi," sinabi niya, habang patuloy na nag-jam. "Gusto kong sabihin ang kapayapaan, oo, at kaligayahan."

Ngunit pagkatapos, sa halip na i-wrap up ang kanyang set, inilunsad niya sa kanyang iconic take sa kanta ni Francis Scott Key.


Ginawa ni Hendrix ang awit bilang isang encore.

Kunin ang Pinakabagong Mula sa InnerSelf


Limampung taon matapos ang ginanap ni Hendrix na "The Star-Spangled Banner" sa Woodstock, ang rendition ay nagsisilbi ring halimbawa ng potensyal na pampulitika ng musika. Naging inspirasyon ito aking sariling iskolar sa nakaraan, kasalukuyan at hinaharap ng pambansa awit.

Ang naging kapansin-pansin sa rendisyon ni Hendrix ay ang kanyang kakayahan na maglagay ng malaking takot sa protesta kasama ang pagiging makabayan at pag-asa.

Isang buhay na buhay na paghinga

Pinukaw ng kabayanihan ng mga sundalo na nagtaboy sa pag-atake ng British sa Fort McHenry ng Baltimore noong Digmaan ng 1812, isinulat ni Francis Scott Key ang Setyembre 1814. Gamit ang isang kilalang melody, ang abugado-makata ay bumubuo ng isang bagong hanay ng mga lyrics upang umangkop sa tono.

Noong ika-X siglo, karaniwang kaugalian na magsulat ng mga bagong lyrics sa mga lumang awitin bilang isang paraan upang magkomento sa politika at kultura - isang tradisyon na kilala bilang malawak na balladry. Sa ngayon ang aking pananaliksik ay nakilala ang halos mga kanta ng 200 na nakasulat sa tono ng "The Star-Spangled Banner." Ang nag-aalis ng lirikoOh Sabihin, Naririnig Mo Ba?"Ay isang partikular na makapangyarihang halimbawa.

Si Hendrix, sa isang paraan, ay nagpatuloy sa tradisyon na ito, na-update ang tono upang sabihin ang isang bagay tungkol sa mundo sa paligid niya.

Gayunpaman, sa halip na baguhin ang mga salita, gayunpaman, binago ni Hendrix ang pag-aayos ng musika.

Pagmimina ng maraming kahulugan ng awitin

Maaaring isipin ng ilan na ang Woodstock Banner ni Hendrix ay isang on-the-spot improvisation. Ngunit aktwal na siya ay nag-eksperimento sa kanta nang higit sa isang taon, at magpapatuloy siyang gampanan ang awit hanggang sa kanyang hindi tiyak na kamatayan noong Setyembre 1970.

Sa lahat, Ginawa ni Hendrix ang piraso ng hindi bababa sa 70 beses, sa kanyang huling kilalang pagganap na naganap halos isang taon pagkatapos ng Woodstock - sa Hawaii, noong Agosto 1, 1970.

Minsan pinamagatang ni Hendrix ang kanyang mga awit na pang-awit na "This Is America," at ang kanyang mga pag-aayos ay mababaluktot dahil sila ay makapangyarihan. Maaari silang maging kasing liit ng tatlong minuto o hangga't anim-at-a-kalahati.

Pagbuo ng tradisyonal na melodya, maaaring magpinta si Hendrix ng isang larawan ng pagkamakabayan na pagmamataas o korapsyon sa komersyo.

Alam ni Hendrix kung paano ipagdiwang ang bansa. Halimbawa, ang kanyang bersyon ng studio ng awit ay isang patriotikong pagpapakita ng mga paputok, sumabog na may magkakapatong mga layer ng tradisyonal na melody. Pinalamutian ito ng mga sparkling trills, sobrang melodic passing tone at matinding octave shift.

Sa kabilang dulo ng simbolikong spectrum ay kanya apat na ranggo ng awit na naitala niya nang live sa Winterland Ballroom ng San Francisco noong Oktubre 1968. Nagsisimula ang mga ito sa madilim, mga improvisasyon ng atmospera, na bantas ng mga sumasabog na drums ng Mitchell, at kasama ang malalakas na mga panipi ng mga jingles sa advertising ng TV at isang magulong, labas-sa-tono na bersyon ng melodyong naidudulot sa Digmaang Sibil na nagdadalamhati sa "Taps."

Alam din ni Hendrix kung paano pumutok ang awit.

Fusing horror na may pag-asa

Ang Woodstock ay isang pang-eksperimentong panlipunan - isang tugon sa kultura sa isang dekada ng protesta at takot.

Sa isang panig, naroon ang kabataan ng Amerika, na nagalit sa kawalan ng katarungan sa lahi at giyera sa Vietnam. Sa kabilang dako, mayroong isang pagtatatag na natatakot ng rebolusyong panlipunan na nagaganap: ang mga bagong saloobin tungkol sa sex, droga, ispiritwalidad, pagkakapantay-pantay sa lahi at pamumuhay na pangkomunidad.

Ang pagbabangga na ito ay dumating sa ulo sa kahoy na entablado na itinayo sa bukid ni Max Yasgur.

Si Hendrix ay isang hindi malamang na countercultural na bayani. Siya ay isang halo-halong lahi, icon ng bato na nagsilbi sa 101st Airborne ng US Army, pagkamit ng kanyang "Screaming Eagles" patch bilang isang parasyutista. Habang tumakas siya sa militar upang ituloy ang kanyang karera sa musika, mayroon pa rin siyang mga kaibigan sa Vietnam.

Sa kanyang Woodstock na awit, si Hendrix ay tila ginagaya ang mga pagsabog, baril ng makina at isang mapanglaw na sirena ng emerhensiya - mga larawang pang-musika ng panginginig sa takot.

Ngunit ang mga pag-alis mula sa tradisyunal na melody ay hindi matanggal ang awit. Sa halip, nilalaro niya ang mga tala na sumasabay sa mga salitang "bomba na sumabog sa hangin" at "mga rocket na pulang sulyap." Inilalarawan niya, sa halip na sirain, ang kanta.

Hendrix pagkatapos ay gumaganap ang "Mga Taps"Melody, isang tono na tradisyonal na ginanap sa mga libing militar upang igalang ang sakripisyo ng serbisyo.

Sa wakas, bumalik siya sa tradisyunal na himig ng awit, na nag-aalok ng buo at tapat na konklusyon sa kanta. Tumatagal siya sa ilang mga salita, pinalawak ang tala na tunog ng salitang "libre" sa loob ng anim na buong segundo. Ang kanyang konklusyon ng musika ay tila sumigaw ng pag-asa sa mabuti, kung hindi matagumpay, mga tema ng pagdiriwang.

Nang dumating ang 400,000 para sa isang konsyerto na idinisenyo para sa, halos lahat, kalahati ng bilang na iyon, isang kalamidad sa kalusugan ng publiko ang humina. Ang mga kakapusan ng pagkain, tubig, gas, at mga medikal na suplay, na pinagsama ng isang hindi malalampas na trapiko ng trapiko na inihula sa paghihirap kung hindi karahasan. Gayon pa man ay magkasama ang komunidad at isang pansamantalang lungsod ang lumitaw. Ang mga ilog ng putik ay naging imposible sa utopia, ngunit nagtitiyaga ang mga dumalo. Ang sobrang pagkain ay naibigay, ang mga doktor ng boluntaryo mula sa US Army at Red Cross ay pinasok ng helikopter, naghari ang pasensya at kapayapaan. Music gaganapin sa mundo magkasama.

Ginamit ni Hendrix ang awit ni Key upang maipakita ang Amerika na naranasan niya sa Woodstock sa katapusan ng linggo. Ito ay isang bansa na sinuway sa pagkakasalungatan, ngunit isa ring pamayanan na may kakayahang magkasama.

Ito ay isang sigaw ng paghihirap at isang pangitain ng "kapayapaan, oo, at kaligayahan."

Tungkol sa Author

Si Mark Clague, Associate Professor ng Musicology, University of Michigan

Ang artikulong ito ay muling nai-publish mula sa Ang pag-uusap sa ilalim ng lisensya ng Creative Commons. Basahin ang ang orihinal na artikulo.

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

sundin ang InnerSelf sa

facebook-icontwitter-iconrss-icon

Kumuha ng Pinakabagong Sa pamamagitan ng Email

{Emailcloak = off}